نه ساله بودم
در کلاس حساب
معامله می کردم با دوستم
جامدادی ام را به او دادم
تیله اش را گرفتم
آموزگار
روی تخته سیاه
اعداد و ارقامی نوشته بود
تکلیف فردا را
یادم نیست چه بود
او پیش از زنگ تفریح
همه را پاک کرد
من، تیله ی دوستم را
هنوز هم دارم
<بال هایش را کنار شعرم جا گذاشت و رفت>
-واهه آرمن-
6 comments:
chera 9 salegi?!
یاد خاطرات دبستان افتادم و این شعر نامجو:
روزی که خط کش تصویری شکست میانه ی تنبیه ...
re amirhassan : nemidoonam ! ino dg bayad az ooni ke neveshte beporsi !! ehtemalan chon oon moghe taze dasht darsamoon jeddi mishod o ie jooraiy fekr mikardim darim az bachegi dar miaym ...
re sam : manam yade khaterate dabestanam oftadam vali khatereham hamash khoob bood!!!
yadame ke moalemamo kheili doost dashtam, binahayat mehraboon boodan... yadeshoon bekheir...
بعضی چیزا چنان ارزش معنوی داره که بعد از گذشت سال ها هرگز فراموش نمیشه یا از دست نمیره، هرچند که ممکنه در ظاهر ناچیز باشه
آره. واقعا این چیزها هیچ وقت ارزش خودشون رو از دست نمی دن ... من خودم گاهی همینطوری وسایلهام رو میریزم بیرون کمد فقط واسه اینکه یه بار همین چیزهایی که پر از خاطره های قدیمی دوست داشتنی هستن رو ببینم ... خیلی مزه می ده !!!! :D
Post a Comment