sahar

دفتر هميشگي تمام احساسات من

2010-04-09T12:46:00.000-07:00

دو سه روزه مي خوام بيام اينجا و يه چيزايي بنويسم . اما واقعا حرفي مي مونه مگه ؟؟
وقتي دو روزه كه هر لحظه در انتظار شنيدن نم نم بارون يا بوي نم خاك هي پنجره رو باز مي كنم، ‌وقتي همين الان كه دارم مي نويسم بارون به اين قشنگي داره مي باره و صداي شر شر تگرگ و بارون اينقدر شديده كه حتي صداي حرف زدن خودمم نمي شنوم! وقتي توي يه دقيقه زير اين بارون مثل موش آب كشيده شدم، وقتي دارم با تمام وجودم بوي خاك خيس و تازگي جوونه هاي درخت ها رو حس مي كنم، مگه حرفي هم باقي مي مونه؟
تمام حس و حال اين چند روزم همينه:‌ تازگي، شادابي،‌ سرزندگي، خوشحالي، عشق و زندگي
بارون تمام حس منه، تمام حرف منه. هميشه هم بوده. هروقت اومده، سرشاراز احساس شدم؛ چه وقتي دلم گرفته بوده، ‌چه وقتي مثل الان شاد شادم.
بارون ... بارون زيبا ... دفترهميشگي تمام احساسات من

بوی باران

بوی باران ، بوی سبزه ، بوی خاک

شاخه های شسته ، باران خورده ، پاک

آسمان آبی و ابر سپید
برگ های سبز بید

عطر نرگس ، رقص باد
نغمه ی شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز
خوش به حال دختر میخک، که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب

(فريدون مشيري)

دختر بد ،‌ پسر خوب !

2010-03-25T14:59:00.000-07:00

بعد از دو تا نصفه شب طولاني يه كتاب قشنگ رو تموم كردم !! «دختري از پرو» نوشته ي "ماريو بارگاس يوسا" . تا قبل از اين ازش كتابي نخونده بودم و الان خوشحالم كه اوليش رو دوست داشتم ! هرچند همه جا مي گن اين اثر خيلي خوبي ازش نبوده! بايد بيشتر ازش بخونم

كتاب خوب و جالبي بود، پر از لحظه هاي غافلگير كننده كه اصلا حواسم به اين نبود كه ساعت 3 و4 صبح همه خوابيدن و ناخودآگاه بلند مي گفتم :‌واااااااي !!

هرچند بايد اينو بگم كه (...) هاي كتاب واقعا رو اعصاب بود !! اصلا نمي فهمم وقتي اين همه كتاب داريم كه تويش پر اين جور توصيفات و صحنه هاست چرا بايد سر يه كتاب به خصوص اينطوري مسخره بازي دربيارن و تا اين دوتا به هم مي رسن با يه (...) روبه رو بشيم !!!

اما داستان راجع به پسري به اسم ريكاردو است كه از نوجووني اش عاشق دختري مي شود كه خيلي بهش محل نمي گذاره. ريکاردو، در سال‌هاي بعد و در مرحله هاي مختلفي از زندگيش ، هربار در يكي از كشورهاي جهان با اون روبه‌رو مي‌شود اما هرچي با گذشت زمان، عشق ريکاردو عميق‌تر مي‌شود، دختر بد به عشق ريکاردو اهميتي نمي‌دهد و هربار يه جوري غيبش مي زنه تا بره مرداي پولدار رو تيغ بزنه !! (آخر داستان رو هم نمي گم كه خودتون برين بخونين!) :دي

در ضمن اين تم اصلي ريكاردو توي هر مرحله از زندگي ساده اش به عنوان مترجم يونسكو، با دوستاني آشنا مي شود كه در اين بين با ماجراهاي جديدي روبرو مي شويم .

تو ادامه ي پست يه سري نقد هاي معروف درباره ي كتاب رو مي گذارم به اضافه ي قسمتي از يكي از مصاحبه هاي يوسا كه درباره ي اين كتاب صحبت كرده .

اما قبلش مي خوام موضوعي رو مطرح كنم .

داستان اصلي كتاب ماجراي يه عشق افسانه اي است،عشقي كه حتي در بدترين شرايط هم فقط كمي سست مي شود اما به هيچ وجه ازشدتش كم نمي شه. حتي با وجود اين كه شخصيت اصلي بارها بازيچه مي شه، تو دردسر مي افته وبارها بهش خيانت مي شه ولي از همه مهم تر اين كه خودش مي دونه كه چنين بلاهايي به سرش مي آيد. خودش مي دونه حتي نمي تونه حرفهاي دخترك رو باور كنه و هربار كاملا مطمئن است كه دوره ي با هم بودنشون به زودي تموم مي شه ولي بازهم تقريبا هربار با اشتياق زياد از وجود اون استقبال مي كنه و هربار تمام سعي خودش رو مي كنه كه او رو از دست نده.

اين قسمت هايي از كتاب است (به صورت اول شخص از زبون خود ريكاردو) كه اينها رو نشون مي ده :

- بازهم بسيار تيره روز خواهم بود. اما مگر قرار نبود اين بلا بر سرت بيايد؟ مگر نمي دانستي كه اگر با او صحبت كني و بار ديگر به اين اشتياق سمج تسليم شوي، آخر همه چيز مثل حالا خواهد شد؟ در آن چه گذشته هيچ چيز تعجب آور نيست. پيش آمدي است كه هميشه مي دانستي رخ مي دهد.

-البته كه دوستت دارم، ‌بدبختانه براي خودم كاملا معلوم است. اما دلم نمي خواهد هيچ بلايي به سرت بيايد، مي خواهم مثل هميشه همه ي بلاها را تو به سر من بياوري. هركاري بگويي انجام مي دهم چون با همه ي وجود دوستت دارم دختر بد.

خب حالا مي خوام بدون توجه به سرانجام چنين ماجرايي - يعني يا بالاخره اين همه تلاش و محبت و عاشقي به نتيجه مي رسه و اونها در نهايت باهم خواهند بود و يا اين داستان همينطور ادامه خواهد داشت، ‌همين خيانت ها و دلبري هاي دوباره،‌ همين انتظارهاي طولاني براي شخصيت اصلي - نظرتون رو بدونم :‌ چرا؟ چرا هربار بازهم از دخترك استقبال مي كنه؟ اين يه خودآزاري است يا يه عشق واقعي؟ يه جورايي سوالم همون تيتر يكي از نقدهاست : عشقي احمقانه يا يك داستان عشقي بزرگ ؟؟؟ مي خوام بدونم مي تونين تصور كنين كه اگر در چنين شرايطي بودين چي كار مي كردين؟؟؟

خوشحال مي شوم نظراتتون رو بدونم. اميدوارم اگه كتاب رو خوندين خوشتون بياد.

---------------------------------------------------

اين هم از نقدها و مصاحبه :

دلمشغولي خطرناک

کاترين هريسون - نيويورک‌تايمز

يکي بود يکي نبود، در رماني از ماريو بارگاس يوسا، پسر خوبي بود که عاشق يک دختر بد شد. پسر با او به ملاطفت رفتار مي‌کرد، اما دختر جوابش را با بي‌رحمي مي‌داد. دختر بد، عشق پسر خوب را مسخره مي‌کرد و از او به دليل فقدان جاه‌طلبي انتقاد مي‌کرد. دختر بد هر وقت که به نفعش بود، از سخاوت او سود مي‌برد و وقتي نفعي برايش نداشت، او را پس مي‌زد. بي‌توجه به اين‌که چند بار دختر بد به پسر خوب خيانت کرد، پسر خوب باز هم به گرمي با او برخورد مي‌کرد و به همين دليل دختر بد بارها پسر خوب را قال گذاشت. به همين ترتيب اتفاق مي‌افتاد تا اين‌که يکي از آن‌ها درگذشت.اين داستان را به خاطر مي‌آوريد؟ اين قصه را قبلاً گوستاو فلوبر گفته بود، نويسنده‌اي که کاراکتر اِما بواري او، تقريباً تمام زندگي حرفه‌اي بارگاس يوسا را افسون کرده است؛ از زمان سال ۱۹۵۹ که او تازه به پاريس رفته بود و در آن‌جا براي اولين بار رمان «مادام بوآري» را خواند. در سال ۱۹۸۶ کتاب «عيش مدام» تحت عنوان نقدي ادبي منتشر شد که بيانگر عشق بارگاس يوسا به اِما بود. حالا يوسا در آخرين کتابش که رماني عالي، پرکشش و قوي است، طرح مادام بواري را همان‌قدر کامل و مرموزانه تصرف مي‌کند که قهرمان قصه‌ي مادام بوآري، هم‌چنان به تسخير يوسا ادامه مي‌دهد. رمان«دختر بد» يکي از آن اتفاقات ادبي نادر است: يک بازسازي به جاي بازيابي.ويژگي مادام بوآري ‌آن‌طور که بارگاس يوسا در«عيش مدام» توضيح مي‌دهد: «جنون توصيفي... است که راوي براي از بين بردن واقعيت و بازآفريني آن به عنوان واقعيتي متفاوت استفاده مي‌کند.» به عبارت ديگر فلوبر استاد رئاليسم بود، نه به خاطر اين‌که جهان پيرامونش را بازتوليد مي‌کرد، بلکه به خاطر اين‌که از زبان، براي خلق يک هستي جانشين و عصاره‌اي که شدت احساسي‌اش از خود زندگي سبقت مي‌گيرد. يوسا به ما يادآور مي‌شود که «اِما» جان بي‌شمار خوانندگان را نجات داده است. نه صرفاً به دليل ضد‌اخلاقي بودنش، بلکه به اين دليل که احساسات اِما مثل همان روزي که هنوز جوهر خلقش خشک نشده بود، شديد باقي مانده و گذشت زمان چيزي از آن کم نکرده است. ماريو بارگاس يوسا هم استاد است. او به عنوان يکي از قديمي‌ترين صداهاي برجسته‌ي پست مدرنيسم، يک اثر انقلابي ادبيات غرب را به يک داستان عاشقانه‌ي پرهيجان معاصر تبديل کرده است که آداب زندگي شهري دهه‌هاي ۱۹۶۰، ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ را مي‌کاود، در حالي‌که «مادام بوآري» تنها زندگي ولايتي دهه‌ي ۱۸۳۰ را مورد کندوکاو قرار داد.در هر دو مورد، نويسنده زمان و مکان دوران جواني‌اش را در يک اثر متوازن و دقيقاً متعادل بين زندگي رواني و جسماني، کاراکترهايش بازبيني مي‌کند. خط سير اشتياق اما به‌طور اجتناب‌ناپذيري او را به اين نتيجه مي‌رساند که خودش را با سم آرسينيک مسموم کند؛ مرگ پيچيده‌ي زني که به آزادي‌هايي دست مي‌يابد که تنها مردان مي‌توانستند داشته باشند. و اگر جامعه‌ي معاصر نسبت به دوره‌ي به شدت ويکتوريايي مادام بوآري کمتر تمايل دارد‌ تاوان آزادي جنسي را بدهد؛ يوسا جهان پسافيمينيستي خطرناک‌تري را نشان مي‌دهد که در آن زن‌ستيزي زير پوشش نگرش‌هاي مترقي و برابري تحقق‌يافته‌، رشد مي‌کند.«دختر بد» مثل «مادام بوآري» با صحنه‌هايي از ايام نوجواني شروع و از زبان اول شخص روايت مي‌شود. «‌من» گاهي به «‌ما» تبديل مي‌شود که تقليدي از گروه همکلاسي‌هاي فلوبر است. اما در حالي‌که فلوبر به آگاهي والايي تغيير مسير مي‌دهد، بارگاس يوسا به ريکاردو، «‌پسر خوب» اجازه مي‌دهد تا صداي زمان خودش را مطرح کند و به بازگويي عشق سوزانش در سال ۱۹۵۰، در منطقه‌ي بالانشين ميرافلورس ليما بپردازد، زماني که ريکاردو فقط ۱۵ سالش بود و دختري به تازگي وارد شهر شده بود. او خودش را ليلي معرفي مي‌کند و با لباس‌هايي که به تنش ‌چسبيده، مثل يک «‌گردباد خانگي» مي‌رقصد و ريکاردو را بر مدار خود مي‌چرخاند و اشتياق او را برمي‌انگيزد و با اين ايده که تنها اوست که مي‌تواند به ميل ريکاردو پاسخ دهد، گرفتارش مي‌کند. ريکاردو که نشئه‌ي عشق است، بي‌توجه به اين‌که ليلي تغيير قيافه مي‌دهد و يا سال‌ها از ديدارها و تجديد ديدارهايشان مي‌گذرد، هميشه وجودِ او را مي‌يابد، کسي که قدرتش در ويرانگري‌اش ريکاردو را به مرز خودکشي مي‌رساند.ريکاردو که خوشبختانه اين توانايي را دارد که از چيزهاي ساده لذت ببرد، در سن ۲۵ سالگي به روياي زندگي‌اش دست مي‌يابد. او در پاريس زندگي مي‌کند و به عنوان مترجم براي يونسکو کار مي‌کند و زندگي متوسطي براي خودش مي‌سازد. دختر بد، اين‌بار با نام «رفيق آرلت» سر راه ريکاردو قرار مي‌گيرد. او حالا يک انقلابي داوطلب است که براي رفتن به کوبا و آموزش نبردهاي پارتيزاني از پاريس مي‌گذرد. ريکاردو در دهه‌هاي ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ هم ليلي را در جاهاي مختلف مي‌بيند. دختر بد هم مثل ريکاردو خواهان توجه عشاقش است. او آدم شروري است يا تحسين برانگيز؟ بار ديگر کجا پسر خوب با او مواجه مي‌شود؟ اين‌بار چه اسمي را اختيار مي‌کند؟ ريکاردو تا کي تحمل مي‌کند؟ آيا ليلي هميشه نازکشيدن ريکاردو را مثل قبل پاسخ خواهد داد؟ يوسا در کتاب «‌عيش مدام» مي‌نويسد: « او احساس مي‌کند که جامعه دارد تخيل، جسم، روياها و اميالش را به زنجير مي‌کشد. اما به همين دليل زجر مي‌کشد، مرتکب خيانت، دروغگويي و سرقت مي‌شود و در نهايت خودش را مي‌کشد.» دختر بد يوسا هم رنج مي‌کشد، اگر چه او سعي مي‌کند بي‌قراري‌اش را تعديل کند و اميالش را مهار کند؛ ولي نمي‌تواند بيش از اما اختناق وجودي خرده بورِژوازي را بپذيرد. اِما که دعا مي‌کند بچه‌اي که آبستن است پسر باشد، مي‌گويد: «‌يک مرد حداقل آزاد است، آزاد است که پرسه بزند و بر موانع پيش‌رويش غلبه کند و نادرترين لذت‌ها را بچشد. در حالي که يک زن دائماً محدود مي‌شود.»شجاعت هر دو زن - اِما و ليلي - در اين است که آن‌ها نمي‌پذيرند که با آرزوي کوچک و منطقي و يا جامعه آبرومند تحقير شوند. دختر بد با دنباله‌روي از اميالش، از ابتدا تا انتها، عط‌ش‌اش را فرو مي‌نشاند. اِما و ليلي وحشتناک‌ هستند، اما رشک‌انگيز هم هستند، چون آن‌ها به چيزي کمتر از آن‌چه مي‌خواهند، راضي نمي‌شوند. چون در نهايت، آن‌ها نه تنها ذات هستي‌شان را مي‌پذيرند، بلکه به انتخاب‌شان تن مي‌دهند تا خواسته‌شان را تحقق يافته ببينند و نه انکارش کنند.

عشقي احمقانه يا يک داستان عاشقانه بزرگ؟

جاناتان ياردلي - واشنگتن پست

رمان جديد و به شدت گيراي ماريوبارگاس يوسا، جزو آثار بزرگ او محسوب نمي‌شود و فاقد عمق آثاري هم‌چون «گفت‌وگو در کاتدرال»، «خاله جوليا و سناريونويس» يا اثر متأخر و کم‌تر موفق او، «سوربز» است؛ اما به‌شدت سرگرم‌کننده و مثل ديگر آثار اين نويسنده، به‌طرز خيره‌کننده‌اي شسته‌رفته است.معمولاً گفته مي‌شود که قهرمانان مرد رمان‌‌هاي ماريو بارگاس يوسا در واقع خودزندگي‌نامه‌اي هستند. هم‌چنان‌که در اغلب موارد اين موضوع صحت دارد، اما شباهت‌هاي بين او و ريکاردو بسيار بيش از تحسين مشترک آن‌ها نسبت به زن و آزردگي از فرهنگ پرو است. بي‌انگيزگي ريکاردو، به عبارتي، به‌طور هول‌انگيزي بازتابي از جاه‌طلبي‌ قوي خالق اوست. شايد کتاب‌خوان‌هاي آمريکايي از قدرت يوسا در بين مردم پرو که او سه ماه از سال را در آن‌جا مي‌گذراند، خبر نداشته باشند. او از چنان امتياز ادبي، اجتماعي، فرهنگي و سياسي سود مي‌برد که هيچ نويسنده‌ي آمريکايي حتا خوابش را هم نمي‌تواند ببيند. يوسا نه تنها مشهورترين داستان‌نويس و منتقد ادبي پرو است، بلکه نويسنده‌ي ستون ثابتي در پرتيراژترين روزنامه‌ي اين کشور هم هست. در سراسر جهان نيز يوسا را به عنوان يکي از سرآمدان دوره‌ي طلايي ادبيات آمريکاي لاتين، موسوم به «بوم» مي‌شناسند. اين‌که هنوز جايزه‌ي نوبل را به او نداده‌اند، کم‌تر از يک رسوايي نيست. به‌خصوص با توجه به چهره‌هاي ناشناسي که در سال‌هاي اخير جايزه‌ي نوبل را دريافت کرده‌اند. اما اين مساله ربطي به قوت يا ضعف آثار يوسا ندارد و مربوط به آکادمي سوئدي نوبل است. بي‌شک گابريل گارسيا مارکز با شايستگي جايزه‌ي نوبل را دريافت نکرد، اما شکي نيست که روابط بسيار گرم او با فيدل کاسترو در اين موفقيت بي‌تاثير نبود؛ در مقابل، بارگاس يوسا عقايد سياسي محافظه‌کارانه‌ دارد و اين به مذاق سوئدي‌ها خوش نمي‌آيد. اما رمان «دختر بد» شانس يوسا را در استکهلم افزايش نمي‌دهد. مشخصاً اين رمان براي سرگرمي محض نوشته شده است، سرگرمي براي يوسا که آن را بنويسد و سرگرمي براي ما خوانندگان که بخوانيمش.

خوشبختي يا بدبختي؟

آنجل گوريا کوئينتانا- فاينانشال تايمز

مائه وست، نمايش‌نامه‌نويس و فيلم‌نامه‌نويس آمريکايي، زماني در اظهارنظري مشهور گفته بود که دختران خوب به بهشت مي‌روند و دختران بد به هيچ‌جا نمي‌روند.«دختر بد» در آخرين رمان ماريو بارگاس يوسا، نويسنده‌ي برجسته‌ي پرويي تا حد زيادي اين قاعده را زير پا مي‌گذارد.او ابتدا در اوجِ دوره‌ي نوجواني ريکاردو، راوي بخت‌برگشته‌ي رمان که در ميافلورس ليما زندگي مي‌کند، وارد زندگي‌اش مي‌شود. سال ۱۹۵۰ است و تبِ مسابقه‌ي رقص مامبو در پايتخت پرو بالا گرفته است. پسران محلي، موتورهاي وسپا را جايگزين دوچرخه‌هايشان مي‌کنند و با آمدن دو دختر نوجوان شيليايي به وجد مي‌آيند. ريکاردو نفس‌نفس‌زنان مي‌گويد: «انگار صفتِ "خيره‌کننده" فقط براي آن‌ها اختراع شده بود.» خيلي زود او دل و جرئت پيدا کرده و به يکي از آن‌ها - «تجسم دلربايي» - عشقش را ابراز مي‌کند. ليلي پيشنهادش را رد مي‌کند، اما به او اجازه مي‌دهد تا درباره‌ي زندگي مشترک‌شان خيال‌بافي کند. تا اين‌که وقتي فريبش آشکار مي‌شود، همان‌طور که ناگهان آمده بود، ناگهان ناپديد مي‌شود.سال‌ها بعد، راه آن‌ها دوباره به هم مي‌رسد. ريکاردو حالا به عنوان يک مترجم در پاريس کار مي‌کند و با يک انقلابي پرويي دوست است که کارش پيدا کردن داوطلب براي گذراندن دوره‌ي آموزش پارتيزاني در کوباست. همراه او «دختر شيليايي» مي‌آيد که حالا خودش را «رفيق آرلت» معرفي مي‌کند: «اين يکي از پارتيزان‌هاي بسيار زيباي دلربا بود». ‌ريکاردو بار ديگر گرفتار عشق او مي‌شود. اما تا عشقش را ابراز مي‌کند، رفيق آرلت به کوبا رفته است.مرد، صرفاً حيواني است که به کرات پايش به يک سنگ مي‌خورد. وقتي رفيق آرلت دوباره برمي‌گردد - اين‌بار به عنوان همسر يک ديپلمات فرانسوي - ريکاردو مثل موم توي دستش است: «مطمئن بودم اين هم از خوش‌شانسي من است، هم از بداقبالي‌ام، که هميشه عاشق او بودم».ماريو بارگوس يوسا، يکي از ستايشگران رمانِ مادام بواري گوستاو فلوبر است و نقد درخشاني به نام «عيش مدام» درباره‌ي آن نوشته است. مثل رمانِ فلوبر که داستان همسر افسرده‌ي پزشکي روستايي است که مي‌کوشد اميال احساسي و جسماني‌اش را ارضا مي‌کند؛ «دختر بد» هم داستاني اخلاقي است: زني اغواگر مکافاتش را پس مي‌دهد و مجبور است به خاطر رفتار سوداگرانه‌اش رنج مي‌کشد.ولي «دختر بد» به هيچ‌وجه اثر خوبي از يوسا نيست و در مقايسه با کارهاي قبلي‌اش، از جمله «سور بُز» اثر کم‌مايه‌اي به شمار مي‌رود.

بخشي ازگفت و گوبا ماريو بارگاس يوسا، نويسنده‌ي پرويي :

شما به عنوان مشهورترين نويسنده‌ي پرو و کسي که زماني کانديداي رياست جمهوري کشورش بود، در کمال تعجب رمان سانتي مانتال«دختر بد» را نوشته‌ايد- داستان عاشقانه‌اي که يک فرد اهل کتاب پرويي روايت مي‌کند که به پاريس مي‌رود و چهل سال از عمرش را وقف يافتن زني مي‌کند که اولين بار در دوره‌ي دبيرستان او را ديده بود.

ريکاردو يک مترجم است، بازتابي از شخصيت خودش. او آدم بينابيني است. او شخصيت زيادي ندارد و در زندگي او فقط يک ماجرا وجود دارد: دختر بد. بدون او، زندگي ريکاردو معمولي، محدود و بدون افق فکري زيادي است.

بله، او فاقد جاه‌طلبي است.

خب، جاه‌طلبي او دختر بد است!

ريکاردو را تحسين مي‌کنيد؟

من بيشتر دختر بد را تحسين مي‌کنم.

چرا؟

او دختر سرد و فرصت‌طلب و تيغ‌زن است که با تاجريني در فرانسه، انگليس و ژاپن ازدواج مي‌کند، بي‌آن‌که کم‌ترين علاقه‌اي به آن‌ها داشته باشد. فکر مي‌کنم او پيچيده‌تر از اين حرف‌هاست. ببينيد از کجا مي‌آيد.

او از يک پس زمينه‌ي اجتماعي مي‌آيد که در آن زندگي، نوعي جنگل است، جايي که اگر مي‌خواهي زنده بماني، بايد حيوان شوي.

او کوشيده حيواني جنگجو باشد و مي‌جنگد.

شما دختران بد را مي‌شناسيد؟

بله. چند‌تايي البته. در پرو تعدادشان زياد است. اما در فرانسه و اسپانيا هم هستند. آمريکا هم يک عالمه دختر بد دارد.

-----------------------------------------------------

آپديت بهاري !!

2010-03-24T06:40:00.000-07:00

بالاخره بعد از اين همه مدت كه اينجا هيچي نمي نوشتم ، توي يه روز بهاري خوب به سرم زده كه بيام و يه چيزي بنويسم. چيزي كه خودمم هنوز نمي دونم !!

امسال شروع عجيبي داشتم ، براي هيچي آماده نبودم. نه براي عيد، نه براي بهار. نه همه ي كارام قبل از آخر سال تموم شد و نه حتي براي سال جديد حاضر بودم.

حتي همين الان هم توي تعطيلات دارم از بيهودگي و بي برنامگي خودم كلافه مي شوم. هي از همون لحظه ي اول كه سال رو بي هيچ آمادگي اي شروع كردم به خودم مي گم امروز ديگه تموم مي كنم اين روزهاي الكي رو. بايد واسه كارهايي كه هنوز انجام ندادم، چه اونايي كه از سال پيش موندن، چه اونايي كه امسال اضافه شدن، يه فكر اساسي كنم و همه اش رو تا آخر تعطيلات تموم كنم ولي امان از اين حس مزخرفي كه نمي ذاره !! از طرف ديگه هم ته دلم مي ترسم نكنه اين باوري كه از بچگي توم مونده عملي بشه و كل سال رو همونجوري كه شروع كردم بگذرونم !!!

فعلا نمي دونم ولي بالاخره تو همين يكي دو روزه فكرم رو جمع و چور مي كنم و همه ي كارام رو سر و سامان مي دم و نمي ذارم روزاي خوب بهاري ام همين طوري الكي بگذره.

همين ديگه!

روزاي بهاري قشنگي داشته باشين !!

قسمت هایی از دفترچه یادداشت های روزانه

2010-01-01T23:59:00.000-08:00

خیلی وقته دیگه حوصله ی هیچ کاری رو ندارم، حتی گاهی همین یه ذره حوصله واسه نوشتن هم ندارم. همه چیز واسم تکراری و خسته کننده شده، گهگاه اتفاقات دور و برم یه کم حواسم رو پرت می کنه، اما بعد دوباره برمی گردم به همین بی حوصلگی و کلافگی.

از تمام این فکرهای تکراری خسته شدم و در عین حال هیچ اشتیاقی برای ایجاد یه تغییر هرچند کوچیک ندارم.

***

با خودم درگیرم، تمام افکارم، ذهنیاتم، احساساتم، آرزوهام، همه شون با هم درگیرن، انگار تو وجودم یه جنگ درونی راه افتاده علیه خودم! آشوبی است که تمومی نداره...

تمام روحیاتم با هم تناقض دارن، دیگه خودم هم نمی دونم چی می خوام و چی نمی خوام. پر شده ام از یه تضاد عمیق بین احساساتم. ثبات ندارم، هربار یه حس بهم غالب می شه و منو با خودش می بره ولی باز برمیگردم...

***

حسابی آشفته ام. گاهی تو گذشته ها غوطه ور می شوم، هر چند وقت یه بار یه نشونه، یه صدا، یه تصویر، حتی یه کلمه، تلنگر می شه به خاطره هام و اونها یکی بعد از اون یکی از ذهنم رد می شن؛ و گاهی غرق حال و زندگی روزمره می شوم... با این حال همه شون زود میگذرن و من می مونم، آشفته و سرگردان.

***

دیگه خودم نیستم، دیگه اون سحر همیشه شاد و سرحال نیستم. دیگه از هیچی لذت نمی برم. سعی می کنم ظاهرم رو خوب نشون بدم درحالی که واقعا اینطور نیستم، و متنفرم از تظاهر به چیزی که نیستم!

یه چیزی درونم داره باهام می جنگه و من به جای مقابله دارم ازش فرار می کنم... شاید از خودم، از این سحر با این لحظه ها و با این گذشته و آینده دارم فرار می کنم.

***

تمام دفترم شده پر از همین هذیان ها. هربار به خودم می گم دیگه باید تمومش کنم و نگذارم چیزی آزارم بده، اما می دونم به خودم دروغ می گم، می خوام این حس رو به خودم تلقین کنم که همه چیز خوبه و من آرومم. اما اینقدر درگیر این افکار شدم که به لحظه هایی که هر روز به سرعت باد از کنارم میگذرن بی اعتنا شده ام و نمی فهمم که دارم زندگی دوست داشتنی ام رو خراب می کنم...

و باز هم می گم، حال من خوب است اما تو باور نکن!

فردای روشن

2009-11-07T21:08:00.001-08:00

فرداهای تو روشن است

هم بدان سان که تو بنیاد می نهی

و چون از گذشته ها به امروز سفر می کنی

هرگز نیاز به آن نیست که تیرگی های رفته را

همراه خویش بری

امروز پدیده ای شگفت است سرشار از توان و امکان

تا زندگی را، بدان پایه بنا کنی

که آرزومندی.

امروز سرآغاز بخت است

اولین گام به راه های نو

و دستی به سوی

همبستگی نوین.

امروز نیک وقت آن است تا به یاد آری

تو خداوندگار آن نیروی شگرفی

که شادمانی را به زندگانیت

ارمغان داد

وعشق را، و رضایت را.

اکنون روز آن است که خویشتن را دریابی

و عشق را به خود هدیه دهی، و بردباری را

که سخت نیازمند آنی

و امروز هم آن است که آهنگ رفتن کنی

آهنگ فرداهای روشن خویش؛

شهر رنگی، هوای ابری، نم نم بارون... پاییز

2009-10-27T05:22:00.000-07:00

دلم یکی از اون پاییزهای قدیمی رو می خواد. از اون پاییز های رنگ و وارنگ، زرد، نارنجی، قرمز، قهوه ای... از اون پاییزهای برگ ریزون می خوام، می خوام وقتی راه می روم زیر پاهام برگ های خشک نارنجی رو حس کنم، می خوام به جای آهنگهای ام پی تری پلیر، یا خش خش برگ ها رو گوش بدم، یا صدای شرشر بارون های پاییزی.

از اون بارون هایی می خوام که اولش نم نم می آید و آدم رو می کشه به راه رفتن زیرش، بعد همین که رسیدی به یه جایی که هیچ سایه بون و پناهگاهی نداره، شیلنگ آسمون بازمی شه و موش آب کشیده می رسی خونه! دلم می خواد تو خیابون که راه می روم به جای صورت های خسته و گرفته ی آدمها، چترهای رنگی شون رو ببینم. دلم می خواد از پشت شیشه ها قطره های بارون رو ببینم که سر می خورن و میان پایین.

دلم آسمون یه دست خاکستری می خواد، پر از این ابرهای پنبه ای بامزه ی بارونی! هوای خنک!

دلم یه پاییز واقعی می خواد ...

در کلاس درس

2009-10-25T13:08:00.000-07:00

نه ساله بودم

در کلاس حساب

معامله می کردم با دوستم

جامدادی ام را به او دادم

تیله اش را گرفتم

آموزگار

روی تخته سیاه

اعداد و ارقامی نوشته بود

تکلیف فردا را

یادم نیست چه بود

او پیش از زنگ تفریح

همه را پاک کرد

من، تیله ی دوستم را

هنوز هم دارم

<بال هایش را کنار شعرم جا گذاشت و رفت>

-واهه آرمن-

گم شده در لابیرنت زندگی

2009-10-03T01:15:00.000-07:00

باید یک بار به خاطر همه چیز گریه کرد. آنقدر که اشک ها خشک شوند، باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد دفتر زندگی را ورق زد. به چیز دیگری فکر کرد. باید پاها را حرکت داد و همه چیز را از نو شروع کرد

*****

نمی دونم الان تو کدوم قسمت موندم... گریه هام رو کردم ولی گه گاه باز اشکام سرازیر می شن... دفتر زندگی ام رو ورق زدم ولی گاهی باز دوباره برمی گردم به صفحه های قبل تر و کافیه چشمم به اون صفحه ها بیفته که دیگه بشم مثل اون موقع و دوباره همه چیز برگردن... دارم به چیزهای دیگه ای فکر می کنم اما خیلی جاها همه چیز به هم مربوطن، فکرهای آشفته تنهام نمی زارن... خیلی وقته همه چیز رو دوباره از اول شروع کردم ولی ... ولی نمیشه انگار. اتفاق ها رهام نمی کنن

گیر کردم تو یه لابیرنتی که انگار نمی شه به این راحتی ازش بیرون اومد. قبلا ها، وقتی بچه تر بودم انگار راحت تر بازی می کردم، انگار راحتتر می تونستم راه درست رو پیدا کنم. اما نه، اون موقع هیچی واقعی نبود، الان می فهمم گم شدن تو یه مسیر بسته یعنی چی. الان می فهمم وقتی یه جا گیر می کنی یعنی چی

ولی زندگی همینه، نه؟ همه اش یه بازی است که حالا حالاها ادامه داره. درسته تو مسیرم یه جاهایی می رسم که قبلا ازش عبور کردم، اما این هم جزیی از مسیر اصلی است... دارم دور می زنم، می چرخم، اما، نباید اینطوری ادامه پیدا کنه. می خوام این راه بسته رو تموم کنم و بزنم بیرون، بیفتم تو مسیر اصلی... شاید امروز، شاید فردا، اما، می خوام دوباره زندگی کنم ...................... می تونم، نه؟

دعای زنی در راه ... که تنها می رفت

2009-09-26T00:56:00.000-07:00

تنها برای تو ای مونس آدمی

تنها برای ملت صبور تو ای ترانه ی آدمی

تنها برای تو ای پروردگار واژه

تنها برای تو

شاعر گمنام آن سوی پنجره؛

من آرزومندم

آرزومند آزادی شما

بسیاری عدالت ، آینه های پاک

! ... لبخند خاص خدا

من آرزومند هر آنچه بهترینم

هرآنچه برای شماست

از بوده بود ، از هست

از بوده است

خوبی ها ، شادمانی ها ، یاوری ها

همین طور خوب است

شعر ... یعنی چه ؟

دوستت می دارم

دختر دور هفت دریای آسمان

! آسمانی نزدیک به یکی پیاله ی آب

من تشنه ام به خدا

با من گریه کن

جهان بر خواهد خاست

ما احترام شقایق

به اوایل اردی بهشت امسالیم

عزیزم

درمان بخش زخم های دیرین من

راز بزرگ دختران ماه

شفاخوان شب گریه ها

ری را

آب ها همه از تو زنده اند

آدمیان همه از تو زنده اند

علف ها همه از تو سبز

! آسمان همه از تو آبی عجیب

پس کی خواهی آمد !؟

من خسته ام ، خرابم ، خرد و خرابم کرده اند

دیگر این کلمات ساکت صبور هم فهمیده اند

هی درهم شکننده ی تب من و تاریکی مردمان

هی درهم شکننده ی ترس من و تنهایی مردمان

نیکی پیش بیاور ، بیا

درستی پیش بیاور ، بیا

عشق پیش بیاور ، بیا

بیا ... اعتماد بزرگ

! ... یقین بی پایان هر چه زنانگی

سید علی صالحی

rain, rain in the sky

2009-09-18T00:27:00.001-07:00

in do shabi ke gozasht kheili aali bood !! kheili !!!

hichi bishtar az ie barone tonde khoshgel , tu ieki az akharin shabaie tabestooni hale adamo sarejash nemiare !!! taze unam vaghti ke hesabi havas karde bashi beri zire baroon o bezari ba ghatrehash soorateto navazesh kone ...

dishab vaghti baroon gereft biroon boodam , shisheie mashino keshidam paiin o sooratamo bordam biroon ...

parishab ham kenare panjere vaisadam o baroono negah kardam , taze keifesh in bood ke "rain"e 'cher' ham dashtam goosh midadam ...

hala be monasebate hamin shabaie doost dashtani lyricse ahange baroonii ke kheili doostesh daram ro mizaram. ie bar ie jaiy khondam ke ieki migoft ghashangtarin ahange baroonii ke shenide , Rain- jose feliciano boode . oonham ahange kheili ghashangie , ama rastesh age gharar bashe man az beine ahangaie rainii ke shenidam iekio entekhab konam Rain Rain- Cher ro entekhab mikonam ke nakhodagah harmoghe baroon miad ba khodam zemzemash mikonam ...

Rain, Rain

Cher

Everywhere I look I see rain. . .

Why am I here if you're there

So far away it's not fair

To be without you - like this
I miss you more than you know

The nights are long,

The days slow

Without the warmth of your kiss

Wish you were back here with me

Cause out my window,

All I see is

Rain, Rain in the sky

Everywhere I look my eyes see

Rain, rain fallin' down

Crying as it hits the ground

Rain, rain in my heart

Every day that we're apart

Rain, Rain

Falling rain, rain

Only rain, rain

The sun is strong when you're near

But when you're gone it disappears

Behind an ocean of blue

The telephone's not good enough

It can't reach out, it can't touch me

The way that you do

Wish you would knock at my door

Cause only you - can stop the pouring

Rain, Rain in the sky

Everywhere I look my eyes see

Rain, rain fallin' down

Crying as it hits the ground

Rain, rain in my heart

Every day that we're apart

Rain, Rain

Falling rain, rain

Only rain, rain

Maybe I'll go outside

And walk beneath the clouds

Pretend it's you that's watching over me

This isn't the only thing that come's between us now

Baby soon we'll be - together

Rain, Rain in the sky

Everywhere I look my eyes see

Rain, rain fallin' down

Crying as it hits the ground

Rain, rain in my heart

Every day that we're apart

Rain, Rain

Falling rain, rain

Only rain, rain

کافه پیانو

2009-09-10T02:05:00.000-07:00

نمی دونم چرا این جوری شدم ! این تابستون هرچی کتاب خوندم ، از یه جایی به بعد اصلا نتونستم بزارمش کنار و حتی شبهایی بود که تاصبح بیدار موندم تا کتابه رو تموم کنم ! یعنی دلم می خواد کنار نزارمش که از هیجان داستان کم نشه ! تا اینجاش مشکلی نیست ولی آخه بعدش تا یه هفته به خودم فحش می دم به خاطر این که می تونستم لذت خوندن یه کتاب خوب را حداقل یه کم بیشتر از دو سه شب طول بدم

دیشب هم "کافه پیانو" ی فرهاد جعفری رو همین جوری خوندم !! نمی دونم باور می کنین یا نه ولی بعد از کتاب های هوشنگ مرادی کرمانی این تنها رمان ایرانی ای است که خونده ام !! این هم مال یکی از دوستام بود که دستش دیدم و ازش گرفتم تا بالاخره طلسم رو بشکنم !!! حالا هم خوشحالم که این اولین کتاب یه کتاب خوبی بوده که ازش خوشم اومد و هم ناراحتم که نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و یه کم بیشتر کشش بدم

البته به یه دلیل خیلی سیاسی که اینجا چیزی راجع بهش نمی گم - چون اصلا دلم نمی خواد واسه چک کردن وبلاگم هم از ف*ی*ل*ت*ر شکن استفاده کنم !- نمی تونم توصیه کنم کسی کتاب رو بخونه ، هرچند خودم ازش خوشم اومد

این دفعه نمی خوام نظرمو راجع به کتاب بگم . فقط همین رو بگم که حسابی می پیچوندتون و خیلی سورپرایزتون می کنه و منم از همچین داستانی خوشم میاد ! اما این دفعه فقط می خوام قسمت هایی از خود کتاب رو اینجا بیارم که به نظرم جالب بود و مهمتراز همه یه جوری است که داستانی رو لو نمی ده

**********

یعنی حقیقتا طوری است که نمی توانی چشم ازش برداری. و بس که آرام و بی سروصداست و سرش تو لاک خودش؛ گاهی اوقات به خودت می گویی کاشکی آقای باربد یا کسی مثل او پدرت بود. می خواهم بگویم، من که اینطوری دلم می کشد.
اگر این طور می بود؛ آن وقت لازم نبود تمام عمرت را با او بجنگی تا عاقبت بهش بفهمانی تو مال خودتی نه مال او یا هیچ کس دیگر. و همه ی حقی که درباره ات داشته؛ فقط همین بوده که اسمی رویت بگذارد که وقت به دنیا آمدنت، عشقش می کشیده رویت بگذارد. همین. و حالا که از این حقش استفاده کرده و اسمی رویت گذاشته که عشقش می کشیده؛ دیگر باید دست از سرت بردارد و تورا به حال خودت بگذارد.
صفحه 19
***
می دانستم اهل این حرف ها نیست و هیچ وقت پیش نخواهد آمد که برود یک دستبند، از آنها که می زنند به دست دزدها یا آدمکش ها و می برندشان این طرف و آن طرف؛ بخرد تا با آن خودش را بکشد.
برای همین بهش گفتم بعد آن که رفت و دستبند را خرید، خودش را به یک استخر و سونای گران قیمت بالای شهر مهمان کند. از آن هایی که توی طبقه ی سوم چهارم جایی هستند و با این حال سقف ندارند و حتا وقتی برف هم ببارد؛ می توانی تویشان شنا کنی. چون زمستان ها آبشان را گرم می کنند. آن قدر که؛ از سطحش بخار بلند می شود و منظره ی رویایی قشنگی می سازد.
برود یک چنین جایی. اما همین که می رود تو، بدون آن که محل سگ به کسی بگذارد؛ مستقیم برود سمت نردبامی که یک جای استخر کار می گذارند تا هر وقت که می خواهند آبش را خالی کنند، بتوانند از آن پایین بروند و تهش را بدهند تمیز کنند. آن وقت برای آخرین بار، ریه هایش را از هوای این جهانی که هیچ وقت بهش لطف نداشته پر کند.
بعد یک نفس عمیق بکشد و پیش چشم های گردشده ی آدم های خپل پرمو اما نیمه کچلی که یا توی استخرند یا نشسسته اند دورش و پاهای گرد و قلنبه شان را هم گذاشته اند توی آب و دارند گوش های کثیفشان را انگشت می زنند و از این که می بینند یک کسی برداشته و با خودش دستبند آورده به استخر، یا دارند مثل کفتار می خندند یا بهت برشان داشته؛ پله ها را یکی یکی پایین برود. اما قبل این که سرش هم برود زیر آب؛ دستبند را نشانشان بدهد و بهشان بگوید کلیدشو گذاشتم خونه. مبادا دنبالش بگردین.
و طوری این جمله را بگوید که بیشترشان پیش خودشان فکر کنند بنده ی خدا مشاعرش را از دست داده. چون آنها که دنبال کلید دستبند او نمی گردند. یعنی اصلا چرا باید این کار ا بکنند؟
بعد؛ خوب که نفس گرفت، پله پله پایین برود. دستبند را ببندد به یک مچ دستش و حلقه ی دیگر را هم بند کند به آخرین پله ای که نزدیک کف استخر است. یعنی پله ای که از آن پایین تر، دیگر پله ای نباشد. آن وقت سعی کندطبق عادت همیشگی؛ اگر توانست نفس بکشد.
صفحه 104
***
ازش پرسیدم: ببینم لاک زدی به ناخونات؟
گفت: آره.
پرسیدم چه رنگی؟
گفت طلایی ... هیچ وقت طلایی شو برام نخریدی. هر چقدرم که بهت اصرار کردم فایده نداشت.
گفتم: باید قشنگ شده باشن.
مثل این که دست هایش را با فاصله از چشم هایش گرفت و نگاهی به ناخن های بلند و کم انحنایش و انگشت های کشیده اش انداخت. که من دلم می خواهد از بیخ آنها را ببرم و بگذارم توی یک قاب جلوی چشمم تا همیشه ی خدا بتوانم بهشان نگاه کنم. و دقیقا وقتی که؛ سیم سیاه و فنری تلفن هم پیچیده شده باشد دور انگشت هایش که یک تصویر بصری بی نظیر است و تمام حکمت آفرینش تویش متجلی است.
با تاخیر گفت: آره قشنگ شدن.
بعد هم گفت: تو مریضی به خدا.
گفتم: خب ... آره. تازه فهمیدی؟!
ادامه داد:... منم مریض کردی مث خودت.
پرسیدم چطور؟
که گفت هروقت خدا می خواهد کسی را خوب و سریع بشناسدمی رود توی نخ انگش هایشان و بعد که مدتی می گذرد و طرف خودش را نشان می دهد؛ می فهمد من راست می گفتم که آدم ها را باید از روی شکل انگشت ها و ناخن های دست و پایشان شناخت. و هیچ چیز مثل شکل ناخن آدم ها –به ویژه طرز بریدگی و انحنای رویشان- طینت واقعی آدم ها را بروز نمی دهد. و این که می گویند آدم ها را باید از چیزی که توی چشم شان هست یا نیست شناخت؛ چرند است. مزخرف است. آدم می تواند چیزی را توی چشمش نشان بقیه بدهد که آن نیست. اما با انگشت هاش چه کار می تواند بکند. می تواند عوضشان کند؟!
صفحه 132-133
***
من که نشده هیچ وقت توی فیلم های تاریخی یا جایی، دیده باشم مردی توی کجاوه نشسته باشد و چهارتا زن گردن کلفت ببرندش این طرف و آن طرف. اما بیشتر از هزار بار دیده ام آن کسی که پرده ی تور این کجاوه ها را می زند کنار و بادبزنش را تکان می دهد که حمال ها بایستند تا او بتواند دستش را بدهد بیرون و نامه ی معشوقه اش را بگیرد؛ زن است.
و زن خوشگلی هم هست. که هزارتا خاطرخواه دارد و حتا برادرها؛ به خاطرش روی هم شمشیر می کشند و عین خیالشان نیست که از یک پدر متولد شده اند. از یک مرد بی نوایی مثل خودشان.
می خواهم بگویم؛ این قدر خرند بعضی مردها.
صفحه 145-146
***
پرسید: می شه این جمعه بریم کوه؟
گفتم: چرا نشه ... حالا چرا؟
گفت: واسه این که یه چند تایی سنگ صاف پیدا کنیم.
پرسیدم سنگ صاف می خای چی کار؟!
گفت: واسه لی لی می خام. هروخ تو مدرسه با بچه ها لی لی بازی می کنم؛ همش می بازم بهشون.
گفتم: چرا می بازی. تو که قدت بلندتر از همه س. چرا باید ببازی؟ ... شاید سنگتو خوب پرت نمی کنی؟
دست کرد توی یکی از جیب های کیف مدرسه اش. یک تکه سنگ کوچک و ناصاف نشانم داد و گفت توی باغچه ی مدرسه پیدایش کرده و از آن به بعد با همان لی لی بازی می کند.
آن وقت ادامه داد: ... چون خیلی صاف نیس می بازم. ببین گوشه هاشو ... یه طرفشم قلمبه س. وقتی می اندازمش نمی افته توی خونه ای که دلم می خاد بیفته. وقتی ام می افته همون جایی که دلم می خاد؛ بهش پا که می زنم، یا خیلی می ره جلو یا یه کم. اینه که همه اش یا رو خط وای می سته یا می ره بیرون. واسه همین همه اش می سوزم.
پرسیدم: مگه همه تون با یه سنگ بازی نمی کنین؟!
گفت: نه. هر کی واسه خودش یه سنگی داره.
گفتم: خب ... از مال اونایی استفاده کن که سنگشون صافه.
گفت: اونا که سنگشونو نمی دن به دیگران ... می ترسن ببازن.
گرفتمش توی بغلم و خیلی محکم به خودم فشارش دادم. و همان طور که توی بغلم بود؛ سرش را بوسیدم و بهش گفتم: غصه نخور خوشگلم. همین جمعه می ریم کوه. هرچی که دلت بخاد، سنگای صاف پیدا می کنیم ... ففط به یه شرط.
پرسید: چه شرطی؟
گفتم: به شرط اینکه به هرکدوم از بچه های کلاستون یه دونه از اون سنگا رو هدیه بدی. نترسی از این که یه وخ خودت ببازی.
گفت: باشه.
با خودم فکر کردم چه قدر بد است که آدم باید همیشه سنگ صاف خودش را داشته باشد و هیچ کس نباشد سنگ صافش را به آدم قرض بدهد. از ترس اینکه مبادا یک وقت خودش ببازد.
صفحه152- 153-154
***
من دیونه ام. یعنی گاهی که به سرم می زند؛ کارهای بی منطقی می کنم فقط به این خاطر که از دلش تصویرهای قشنگی در می آید و من می میرم برای دیدن این طور تصویرها. و البته بیشتر وقت ها هم پشیمان می شوم که دیدن یک تصویر قشنگ؛ واقعا می ارزید به این که من بزنم حال یک کسی را بگیرم و این طور ظالمانه آزارش بدهم؟
اما بازهم پیش می آید که بزند به سرم و کاری بکنم که بازهم آخرش مجبور بشوم این را از خودم بپرسم. برای این است که می گویم من دیوانه ام و اگر کسی نتواند باهام زندگی کند؛ باید بهش حق داد.
صفحه 172
***
ازم پرسید: اگه یه داستان بلند نوشته بودی جمله ی طلاییش چی بود؟
یه کم که فکر کردم گفتم: شاید این «اگر می بینید کسی کار بزرگی نمی کند، برای این است که یا لباسی ندارد که بهش تکلیف کند، یا اساسا آدم کوچکی است». شایدم این که «خوب نیست آدم با عروسکش طوری رفتار کند که انگار فقط یه عروسکه؛ دل نداره و نمی تونه نفرینش کنه. از قضا؛ آه شون خیلی هم دامنگیره».
صفحه 231
***
معلوم نیست چرا این دختربچه ها، همین که «طای دسته دار» را یادشان می دهند؛ زود برمی دارند روی یک کاغذ می نویسند «لطفا وارد نشوید!» و می چسبانند به شیشه ی ورودی اتاقشان؟!
و معلوم نیست چرا همین که چیزی سرشان می شود؛ از آدم می خواهند برای شان یک دفترچه ی خاطرات بخری که بشود بهش قفل بزنی و کلیدش را هم پیش خودت نگه داری!
صفحه 245-246

**********

مشخصات کتاب

کافه پیانو

نویسنده : فرهاد جعفری

نشر چشمه

اینجا هم دو تا لینک می زارم به سایت های دیگه که اگه می خواین نظرات بقیه رو هم بخونین

http://www.persian-language.org/Group/Criticism.asp?ID=1549&P=2

http://fenaitre.blogfa.com/post-107.aspx

آزادی

2009-09-08T08:50:00.000-07:00

بر روی دفتر های مشق ام
بر روی درخت ها و میز تحریرم
بر برف و بر شن
می نویسم نامت را
روی تمام اوراق خوانده
بر اوراق سپید مانده
سنگ ، خون ، کاغذ یا خاکستر
می نویسم نامت را
بر تصاویر فاخر
روی سلاح جنگیان
بر تاج شاهان
می نویسم نامت را
بر جنگل و بیابان
روی آشیانه ها و گل ها
بر بازآوای کودکیم
می نویسم نامت را
بر شگفتی شبها
روی نان سپید روزها
بر فصول عشق باختن
می نویسم نامت را
بر ژنده های آسمان آبی ام
بر آفتاب مانده ی مرداب
بر ماه زنده ی دریاچه
می نویسم نامت را
روی مزارع ، افق
بر بال پرنده ها
روی آسیاب سایه ها
می نویسم نامت را
روی هر وزش صبحگاهان
بر دریا و بر قایقها
بر کوه از خرد رها
می نویسم نامت را
روی کف ابرها
بر رگبار خوی کرده
بر باران انبوه و بی معنا
می نویسم نامت را
روی اشکال نورانی
بر زنگ رنگها
بر حقیقت مسلم
می نویسم نامت را
بر کوره راه های بی خواب
بر جاده های بی پایاب
بر میدان های از آدمی پُر
می نویسم نامت را
روی چراغی که بر می افروزد
بر چراغی که فرو می رد
بر منزل سراهایم
می نویسم نامت را.
بر میوه ی دوپاره
از آینه و از اتاقم
بر صدف تهی بسترم
می نویسم نامت را
روی سگ لطیف و شکم پرستم
بر گوشهای تیز کرده اش
بر قدم های نو پایش
می نویسم نامت را
بر آستان درگاه خانه ام
بر اشیای مأنوس
بر سیل آتش مبارک
می نویسم نامت را
بر هر تن تسلیم
بر پیشانی یارانم
بر هر دستی که فراز آید
می نویسم نامت را
بر معرض شگفتی ها
بر لبهای هشیار
بس فراتر از سکوت
می نویسم نامت را
بر پناهگاه های ویرانم
بر فانوس های به گِل تپیده ام
بر دیوار های ملال ام
می نویسم نامت را
بر ناحضور بی تمنا
بر تنهایی برهنه
روی گامهای مرگ
می نویسم نامت را
بر سلامت بازیافته
بر خطر ناپدیدار
روی امید بی یادآورد
می نویسم نامت را
به قدرت واژه ای
از سر می گیرم زندگی
از برای شناخت تو
من زاده ام
تا بخوانمت به نام

آزادی

پل الوار

ترجمه بامداد حمیدیا

عکس های تنهایی تنهایی

2009-09-08T03:48:00.000-07:00

چند روز پیش اتفاقی دوباره عکس های نمایشگاه "عکس های تنهایی" رضا کیانیان رو دیدم . همونی که قبلها راجع بهش یه پست گذاشته بودم . عکس هایش فوق العاده است

چندتاشو که خودم خیلی دوست داشتم می گذارم اینجا . جدید نیست ولی من که هر بار میبینمشون یه چیز تازه تویش پیدا می کنم

خاطره ای که فراموش نشد

2009-09-06T05:35:00.002-07:00

درباره ی کتاب آلبوم خاطرات

هفته ی پیش تمومش کردم . کتاب زیبایی بود . اوایلش یه کم شاید خسته کننده باشه ولی هر چی می گذره جالب تر می شه . البته این اوایل که می گم حدود 4-5 فصلش است . بعد از این چند فصل اتفاقات داستان طوری پیش می ره که واقعا نمی تونی بزاریش کنار . اتفاقاتی می افته که هیچ جوری نمی تونستی پیش بینی کنی . یا اتفاقاتی که پیش بینی می کردی اصلا اون طوری که فکر می کردی اتفاق نمی افتن

کل کتاب واقعا مثل یه آلوم خاطرات است منتها انگار این آلبوم رو مثل تکه های پازل جدا جدا کردن و تو داری لحظه به لحظه این تکه ها رو کنار هم می گذاری . جالب اینجاست که تقریبا همه ی شخصیت ها (فکر می کنم میشه گفت غیر از شخصیت دختر راوی همه از همه چیز خبر دارن) از همه ی اتفاقات خبر دارن و فقط تویی که هرچی جلوتر می ری بیشتر می فهمی . تعریف ها و توصیفات داستان طوری است که هر چیزی سر جای خودش است و هیچ موضوعی قبل از موقعش لو نمی ره . رفت و آمد های پشت سر هم به گذشته و حال خیلی به موقع است . خاطره هایی هست که مربوط به یه زمان و مکان خاص است و شاید حتی چند ساعت بیشتر طول نکشه ولی همون خاطره رو پشت سر هم نمی خونی ، خیلی از نکات ریز و درشتش رو تو یه خاطره ی دیگه پیدا می کنی

پایان کتاب هم به نظرم خیلی خوب بود ، یعنی راستش پیش خودم حدس می زدم همین اتفاق می افتد و با توجه به تم کلی کتاب به نظرم بهترین پایان ممکن بود

من خیلی دوستش داشتم . کتاب حجیمی بود ولی اینقدر جالب بود که با اینکه خیلی سرم به درسهام گرم بود 3-4 روزه تموم کردم چون یه جاهایی اصلا نمی تونستی بزاریش کنار

راجع به شخصیت ها و موضوع داستان چیزی نمی گم چون یه سری چیزا لو می ره و منم اصلا دوست ندارم همچین کاری بکنم ولی کتابی است که پیشنهاد می کنم بخونین . من که خوشم اومد

خب اینم یه سری چیزا راجع به کتاب

آلبوم خاطرات کتابی است که انتشارات افق با ترجمه دکتر پژمان چاپ کرده است . نویسنده این رمان هانس هرلین است و در سال 1974 در آلمان چاپ شده است و در ایران با ترجمه ی خوب دکتر پژمان به چاپ رسیده است . پژمان در دلیل انتخاب این رمان برای ترجمه می گوید : « این رمان را عمدتا به خاطر زیبائی یش انتخاب کردم. در غرب هم مورد استقبال قرار گرفته . »پژمان درباره داستان آلبوم خاطرات می گوید : « راوی آن عکاس خبری است که خاطراتش را به یاد می آورد . این خاطرات دو بخش دارد . یک بخش آن به دو هفته زندگی او در سال 1969 برمی گردد . بقیه به نوجوانی و جوانی او مربوط است که در آلمان قبل از جنگ و در دوران جنگ می گذرد . شخصیت های دیگر هم صاحبان صنایع هستند که با نازی ها همکاری می کردند و بعد از جنگ می کوشیدند گذشته خود را از بین ببرند . چون از آن بیم داشتند . خود راوی هم به نوعی از گذشته خود بیم دارد ولی نمی تواند از آن ببُرد . چون اتفاقاتی برایش می افتد که گذشته را برایش زنده می کند . البته موضوع اصلی رمان که باعث شده در غرب مورد توجه قرار گیرد، همان عشق مرد به دختر است که جانشین عشق مرد به مادر دختر می شود . البته این امر ریشه روان شناسی دارد و آن را ضد عقده ادیپ می دانند . در ضمن ، برعکس رمان لولیتا ناباکوف ، این عشق از جنبه افلاطونی آن مطرح است . »

پشت کتاب

گاهي جوليا و مادرش مثل آن دو قايق عين هم مي‌شدند و من مي‌ماندم كه واقعاً عاشق كدام يك از آن‌ها هستم.
شايد فقط مادر بود كه در وجود دختر مي‌ديدمش، و حالا كه قايق حركت كرده بود خاطره‌ها يك‌دفعه قوي‌تر از واقعيت زمان حال شده بود. اما آيا مي‌توانستم به خاطره‌ها اعتماد كنم؟ سال‌ها گذشته بود و من حتي يك عكس از آن روز‌ها نداشتم. در آن تابستان اتفاق چنداني نيافتاده بود، و در آن مهماني تنها يك ويولن زن بود ...

از متن کتاب

از آغاز تا پايان هر دم بر جذابيتش افزوده مي‌شود . در اوجی پایان می یابد که فراموش نشدنی است
ايروينگ استون

نام كتاب: آلبوم خاطرات

نويسنده: هانس هرلين

مترجم: عباس پژمان

نشر: افق

*کتابم رو دادم به یه دوست ، ولی بعدا یه قسمتی از کتاب رو هم تو یه پست دیگه می نویسم حتما *

من برگشتم !!!

2009-09-06T05:20:00.000-07:00

سلام

من برگشتم

می دونم که خیلی وقت بود حتی به وبلاگ سر نزده بودم ولی حالا می خوام دوباره یه سر و سامونی به اینجا بدم ! دوست دارم دوباره بنویسم ، مثل قبل ، از خودم ، و همه چیزایی که دوست دارم ...

سعی می کنم زود به زود بیام

عکس های تنهایی رضا کیانیان

2008-12-04T00:00:00.000-08:00

رضا كيانيان نخستين نمايشگاه انفرادي عكس خود را با نام «عكس‌هاي تنهايي» در فرهنگسراي نياوران برپا مي‌كند. در اين نمايشگاه كه از 15 تا 24 آذرماه برگزار مي‌شود، 35 عكس ديجيتالي در اندازه‌هاي 70 در 100 و 90 در 120 و... در معرض ديد بازديد كنندگان قرار مي‌گيرند. اين عكس‌ها به صورت رنگي، روي بوم چاپ شده‌اند و تماما عكس‌هايي از طبيعت هستند كه با نگاه آبستره به تصوير درآمده‌اند. اين تصاوير در آمريكا عكاسي شده و عكس‌هاي حاصل از آن براي فروش عرضه مي‌شوند.
همزمان با برپايي اين نمايشگاه، كتاب اين عكس‌ها با نام «عكس‌هاي تنهايي» كه از سوي نشر «مشكي» منتشر شده، توزيع مي‌شود. رضا كيانيان كه عصرها با حضور در فرهنگسراي نياوران پاسخگوي پرسش‌هاي بازديد كنندگان است در متن دعوت‌نامه اين نمايشگاه آورده است: «سال 1330 در تهران متولد شدم و بعد در مشهد بزرگ شدم و در مشهد مدرسه رفتم و بعد در تهران دانشكده را تمام كردم. در دانشكده هنرهاي زيبا تئاتر خواندم، اما نقاشي و طراحي هم مي‌كردم، كاريكاتور هم مي‌كشيدم. سال‌ها تئاتر كار كردم، سال‌ها هم هست كه سينما كار مي‌كنم. بازي مي‌كنم. طراحي صحنه و لباس هم مي‌كنم. فيلمنامه هم نوشته‌ام. براي تلويزيون هم بازي مي‌كنم. توليد هم كرده‌ام. چند سالي نجاري كرده‌ام. منظورم ساختن مبل و صندلي و ميز و قفسه است. 5 كتاب در مورد بازيگري نوشته‌ام. سال گذشته نمايشگاهي انفرادي از مجسمه‌هاي چوبي‌ام در خانه هنرمندان ايران داشتم. در سه نمايشگاه گروهي عكس شركت كردم. خوشحال بودم كه عكس‌هايم در كنار عكس‌هاي عكاسان بزرگ قرار گرفتند. و اين مجموعه، اولين نمايشگاه انفرادي عكس‌هاي من است. هايده، همسرم، مي‌گويد: «همان طور كه در هنگام بازي روي صحنه يا جلوي دوربين، از نقش آشنايي زدايي مي‌كني تا تماشاگر با نقش فاصله بگيرد، با چوب‌ها و عكس‌هايت هم همين كار را تكرار مي‌كني. چوب‌ها را طوري به نمايش مي‌گذاري كه تماشاگر آن‌ها را دوباره ببيند و كشف كند و عكس‌هايت از چيزهاي ساده‌اي است كه از فرط روزمرگي ديده نمي‌شوند. تو از آن‌ها آشنايي زدايي مي‌كني، ديدني و قابل دوست داشتن مي‌شوند.» من مي‌گويم همه چيز اين جهان را مي‌توان دوست داشت. ولي ما در جريان روزمرگي بي‌حس مي‌شويم و دور و برمان را كمتر مي‌بينيم و كمتر مي‌شنويم.» گفتني است: نمايشگاه «عكس‌هاي تنهايي» در روزهاي عادي ساعت 10 الي 19 و روزهاي جمعه ساعت 14 الي 19 در فرهنگسراي نياوران برپا است. اين نمايشگاه ساعت 14 روز جمعه 15 آذرماه افتتاح مي‌شود.

my sad heart

2008-11-26T11:55:00.000-08:00

there's been some days i really feel sadness in my heart cuz there is a problem for someone i really love and i can't help make it better ...... i see the pain and worry in the eyes but i should be silent , not to make anybody worry more than this with my words ...........

these days i really need to be calm , then , there will be a chance for me to help others ...... a sad and worry person can't help others to be calm !

what should i do to empty myself of any sad and unhappy thoughts and start a day with lots of hopes and nice wishes ?

يك خواب آرام زمستاني

2008-11-23T10:59:00.000-08:00

امروز فيلم "خواب زمستاني " رو ديدم ..... كار سيامك شايقي بود ....... دومين كاري بود كه ازش ديدم ، هر چند كه كار اولش "باغ فردوس 5 بعد از ظهر " رو خيلي خيلي بيشتر دوست داشتم ......

اين فيلم هم خيلي لطيف و آروم بود و همه مسائل در عين اين كه خيلي سريع اتفاق مي افتادن ولي سرعتي توي فيلم احساس نمي كردي شايد به اين دليل كه كاملا با احساسات و عواطف آرومي سرو كار داشت كه هر كدوم از شخصيت ها داشتن، البته اين به نظرم از نقاط ضعف فيلم بود چون ديگه بعضي جاها برات خسته كننده مي شد كه بخواي فقط از حالتهاي چهره ي بازيگرها به احساساتشون پي ببري ،در ضمن آرامشي كه تو فيلم مي ديدي -درست برخلاف "باغ فردوس ..." كه در عين اينكه فيلمي روانشناسانه و آروم بود اما حوادث و اتفاقات سريع و پر هيجان هم داشت - يه كم با زندگي واقعي ما مغايرت داره ، فكر نمي كنم كسي الان همچنين زندگي آروم و بي تحركي داشته باشه ...... فيلم يه جورايي خيلي دخترونه و زنونه بود ، يعني فكر مي كنم هر دختري ممكنه لحظاتي از فيلم فكر كنه كه خودش هم قبلا چنين حالتي داشته ، درواقع همه ي ماجراهاي فيلم رو كاملا از نظر دخترها مي بيني .

در مورد بازي هاي بازيگرها هم بايد بگم كه فاطمه معتمد آريا مثل هميشه خيلي خوب بود ولي به نظر من لادن مستوفي به خوبي كارهاي قبليش نبود و مي تونست بهتر از اين هم باشه ، اما من واقعا كار پگاه آهنگراني رو دوست داشتم ، هر چند در واقع داشت مثل چند كار قبليش بيشتر خودش رو بازي مي كرد ، اما شلوغ بازي ها و شيطوني ها و احساسات و رفتارهايش به نسبت يه دختر جوون خيلي خوب بود .... البته اين ممكنه به اين دليل باشه كه من مسلما با نقش اون بيشتر ارتباط برقرار كردم تا مثلا نقش معتمد آريا ، ولي من فكر مي كنم كه بازي پگاه آهنگراني توي اين فيلم از بازي بقيه شاخص تر بود ..... در مورد بازيگرهاي فرعي هم بايد بگم كه نقش كورش تهامي اصلا برام قابل قبول نبود ، يعني حالا يا انتخاب بازيگر و يا گريمش باعث شده بود كه چيزي كه ميدي با چيزي كه قرار بود نشون داده بشه فرق داشت . اما بازي فرشيد منافي خوب بود و باورپذيرتر بود ..... شاهرخ فروتنيان هم نقش يه آدم كاملا مثبت بدون ايراد رو داشت كه چون من كلا با اين بدون ايراد و اشتباه بودن يه آدم مشكل دارم ، توي فيلم هم برام مصنوعي تر بود . كار عمار تفتي هم خوب بود و به دل مي نشست و قشنگ هم در اومده بود و خيلي خوب يه آدم ساده ي خجالتي و دلباخته رو نشون ميداد .......

خب ديگه همين ..... در هر صورت اينا همه نظرات من بود ( هرچند باز هم ميگم كه باغ فردوس رو خيلي بيشتر دوست داشتم !) و اميدوارم بعدا باز هم حوصله ام بياد كه خودم راجع به فيلمي نظراتم رو كامل بنويسم !!! ........... تا بعد

جاي ما خالي !!!

2008-11-13T13:10:00.001-08:00

كنسرت بزرگ يونيسف هم برگزار شد و با استقبال زيادي هم روبرو شد و تا جايي كه من اطلاع دارم اكثر كساني كه رفتن خوششون اومده و راضي بودن (البته من خودم گفته بودم كه فعلا امتحان دارم و به اين كارها نمي رسم! ) حالا يك گزارش از شب اول كنسرت رو با عكسهايي از شب اول و دوم مي زارم كه اونهايي كه رفتن خاطراتشون زنده بشه و بقيه هم مثل خودم دلشون بسوزه كه نرفتن !!!! ..............................راستي عكسها و گزارش مال سايت "موسيقي ما" است

در اولين شب كنسرت بزرگ يونيسف در ايران ، علاقمندان و مخاطبان موسيقي پاپ ، شاهد اجراهایی خوب و تكنيكي از خواننده ها و هنرمندان محبوب شان بودند . در ابتداي برنامه ماني رهنما- خواننده با سابقه موسيقي پاپ- بروی سن رفت و با اجراي قطعه «آرتيست » به ياد زنده ياد خسرو شكيبایی ، به قول خودش همة منظر يك هنرمند را به مردمش بيان کرد. ماني قطعه های ديگری هم مثل « صلح ابدي » و « پرنده ، هم نفس » را اجرا كرد و بعد از آن ميدان را براي مهران مديري و گروهش خالي كرد.مهران مديري در ميان استقبال کم نظیر مردم به روي سن رفت و هر لحظه كه مي خواست شروع به صحبت كند مردم با تشوق وايجاد سر و صدا صحبت هایش را قطع می کردند و به این ترتیب با او شوخی می کردند كه مديري با خنده رو به جمعيت حاضر در سالن گفت : « اصلا مي خوايد نخونم و برم ؟!» و اين اظهار نظر مديري با خندة جمع توأم شد و او به همراه گروهش ( گروه داركوب) شروع به اجراي برنامه كرد . برنامة مديري بيشتر ملودي محور بود و تنها دو قطعه را آن هم با گويش محلي خراساني اجرا كرد.بعد از اجراي مديري و گروهش ، براي مدت 20 دقيقه آنتراكت اعلام شد و دوباره بعد از كمي استراحت، اين رضا يزداني و گروهش بودند كه دوباره شور و حال خاصي را به فضاي تالار وزارت كشور دادند. اجراي خاص و لحن زخمي رضا به قدري مورد توجه قرار گرفته بود كه حضار بصورت سرپا به تشويق او پرداختند. يزداني قطعاتي مثل « شمال » ، « غير مجاز » ، « كافه نادري» و « دنياي وارونه» و يك كار جديد به اسم « خليج فارس » را اجرا كرد و بعد از خداحافظي ، سالن را به عليرضا عصار ، خواننده صاحب سبك و پر طرفدار موسيقي پاپ سپرد.اركستر حرفه ای عصار با حضور چهره هایی چون فؤاد حجازي ، بابك رياحي پور و همايون نصيري، نقشي ويژه در اجراي او داشتند. عصار سه قطعه به نامهاي « حال من بي تو » ، « عشق الهي » و « خيال نكن نباشي » را به اجرا در آورد كه با استقبال فوق العاده حضار توأم بود.

: حاشيه هاي شب اول

- نمايندگانی از يونيسف و سازمان ملل در سالن حضور داشتند .

-مهتاب كرامتي بعنوان سفير يونيسف در ايران ، در رديف اول سالن نشسته بود.

-كارن همايونفر ، آهنگساز خوب موسيقي كشور ديگر چهره موسيقایی شب اول بود.

-بسياري از حضار خواهان اجراي زنده ترانة تيتراژ « مرگ تدريجي يك رويا » از رضا يزداني بودند كه اين -خواننده نداشتن تمرين را بهانه کرد و از خواندن اين قطعة پر طرفدار طفره رفت.

-سالن مملو از جمعيت بود و استقبال در حد عالي بود.

-تكنوازي درامز بهنام ابطحي در گروه « داركوب » خيلي ها را انگشت به دهان كرد.

لعنت بر كريستف كلفت !

2008-11-06T12:39:00.000-08:00

نوشته : چیستا یثربی ۱۳۸۷/۰۷/۰۶

نامش را کریستف کلفت گذاشته بودیم، چون هم کت و کلفت و گنده بود و هم مثل کریستف کلمب، دائم در حال کشف و برملا کردن، و

آخر همین کریستف کلفتی‌اش کار دستم داد.

این پسربچه‌ی خپل با آن لب‌های آویزانش و موهایی که مثل چوب جارو، سیخ روی سرش می‌ایستاد، تازه به آپارتمان ما آمده بود و هنوز نیامده، لقب کریستف کلفتی‌اش را با افتخار پذیرفته بود و هنوز یک روز از آمدنش نگذشته بود که فهمیدیم آقای «ع»، رئیس ساختمان، که در طبقه‌ی اول می‌نشست، در انبارش شیشه‌های برزگی نگه می‌دارد و روز دوم به اطلاع ما رساند که خانم و آقای طبقه دوم که هیچ‌وقت صدای‌شان در نمی‌آمد و بچه‌ها فقط می‌دانستند که مَرده یک پا ندارد، بچه‌دار نمی‌شوند و خانمه به جای بچه، عروسکی را روی پایش می‌گذارد و در حالی که موهای عروسک را نوازش می‌کند، تلویزیون تماشا می‌کند و مرده با چوب‌دستی وحشتناک، دائم در اتاق راه می‌رود و به زمین و زمان فحش می‌دهد.

روز سوم فهمیدیم که آن دختره گیس‌قرمز قددراز طبقه‌ی سوم که دختر آن آقای دندان‌پزشک بود و همیشه خودش را برای ما می‌گرفت، شب‌ها جایش را خیس می‌کند، چون او وقتی مادرش ملحفه‌های دخترش را روی بند پهن می‌کرد، صدای‌شان را شنیده بود.

و بالاخره روز چهارم فهمیدیم که پدر دندان‌پزشکش با یکی از مریض‌هایش سر و سری دارد، آن هم با دختر زشت صورت‌جوش‌جوشی که یکی دو تا دندان‌هایش را همین آقا کشیده بود. و این‌ها را آن‌قدر درست می‌گفت که مو لای درزش نمی‌رفت، چون روز بعد فهمیدیم که آقای دندان‌پزشک قهر کرده و خانه را ترک کرده است.

روز ششم فهمیدیم که کریستف کلفت رودل کرده و حدس زدیم که آن روز از کشف جدید خبری نیست. اما دم‌دمای غروب پیش ما آمد و گفت که خانم سرایدار آخر هفته‌ها برای مردم مجتمع سبزی پاک می‌کند و این کشف باعث شد که دخترش که با ما بود، تا بناگوش قرمز شود و با سرعت بلند شود و فریادزنان بگوید: «نخیر مادر من! نه، سبزی پاک‌کن نیست و... نه...» و بعد برود. من خوشحال بودم که او هنوز به طبقه‌ی چهارم نرسیده بود...

اما فاجعه روز هفتم اتفاق افتاد، یعنی در آن جمعه‌ی نحسی که فکر می‌کردیم کریستف کلفت همراه با خانواده‌اش به مهمانی رفته. اما دم‌دمای غروب در حالی که یواشکی کشیک می‌کشید، دم راه‌پله‌ها پیدایش شد و گفت: «خبر جدید را شنیده‌اید؟» ما که از کسالت جمعه حوصله‌مان سر رفته بود، با خوشحالی منتظر حرف‌هایش ماندیم. آن وقت او خیلی ساده چند جمله‌ای را به زبان آورد و گفت: «مربوط به طبقه‌ی چهارمه...» من قلبم افتاد توی دهنم ما طبقه‌ی چهارم زندگی می‌کردیم و واحد روبه‌رویمان یک جوانک سبزه‌ی مو مشکی بود که خودش را برای همه می‌گرفت. انگار شاهزاده‌ی عرب بود! چه خوش‌باور بودم که فکر می‌کردم به این زودی‌ها به طبقه‌ی چهارم نمی‌رسد. «آن پسر خوشگله‌ی طبقه‌ی چهارم باموهای سیاه...» (همه می‌دانستند پسر خوشگله کیست. چون در آن ساختمان فقط یک پسر خوشگل با موهای سیاه براق بود که آدامس می‌جوید و موهایش را یک‌وری می‌کرد و سیگار دود می‌کرد و به ما محل نمی‌گذاشت.) «آن پسر خوشگله با خانم طبقه‌ی دوم سر و سری دارد...»

ذهنم پیش زن آرایشگر طبقه‌ی دوم رفت. کثافت با آن عشوه‌های احمقانه‌اش... پدرش را درمی‌آورم. یک نامه پر از فحش نوشتم و هر چه ناسزا بلد بودم، بار آن زن آرایشگر سرخاب و سفیدآب‌مال کردم. حالا به شاهزاده‌ی عرب من نظر داشت؟ نشان می‌دادم... نامه را از زیر در به داخل خانه‌اش انداختم و از پله‌ها بالا دویدم. دلم خنک شد...آن‌قدر ما همه‌جا این خبر را پیچاندیم که زن آرایشگر را از خانه بیرون کردند. حالا دیگر خیالم راحت شده بود. عصر که به خانه‌مان آمدم، مادرم نبود. می‌خواستم همه‌ی جریان را به او بگویم. بعد از مدت‌ها می‌خواستم با او صمیمی شوم. بک کت روی کاناپه بود. با تعجب نگاه کردم. کت مرد جوان مو سیاه در خانه‌ی ما بود... عطر

عجیبش شبیه بوی نخل در خانه پیچیده بود. مادرم خانه نبود.

منبع: سايت فيروزه

update !!!

2008-11-06T12:14:00.000-08:00

hi back !!!

really sorry to be late in updating the blog .... i'm so busy now doing my uni works ... my mid-term exams will start this thursday and i'm really studying hard cuz i don't want to fail my first uni exams !!! (it will be such a shame !!!!)

althought it's not just my fault ! it's about a week or more that i can't open 'blogger' !!! i don't know the reason but thank god it's now ok!!!

wish me luck in my first uni-exams !!!

she's really Gone Baby , Gone ... *

2008-10-23T03:12:00.000-07:00

i recently watched the movie " Gone Baby Gone " ... it was really amazing !

i really enjoyed the movie , cuz you don't know the truth till the last moments of movie and it makes you surprise in all minutes . it also make your mind busy thinking about the dos and don'ts and you really can't handle it to choose the best ...

i really didn't think Afflecks could handle such a good movie , Ben directed it pretty good and Casey played it very nice ...

there will be more about the movie :

Gone Baby Gone

U.S. Box Office:
$20,300,218

Cast and Credits:

Directed by:
Ben Affleck
Produced by:
David Crockett, Alan Ladd Jr, Dan Rissner

starring :

Patrick Kenzie: Casey Affleck

Angie Gennaro: Michelle Monaghan

Jack Doyle: Morgan Freeman

Remy Bressant: Ed Harris

Nick Poole: John Ashton

Helene McCready: Amy Ryan

Bea McCready: Amy Madigan

Lionel McCready: Titus Welliver

Miramax Films presents a movie directed by Ben Affleck. Written by Affleck and Aaron Stockard. Based on the novel by Dennis Lehane. Running time: 115 minutes. Rated R (for violence, drug content and pervasive language). Opening today at local theaters.

Two young private detectives are hired to take a closer look at the mysterious disappearance of a little girl and soon discover that nothing is what it seems. Ultimately, they will have to risk everything -- their relationship, their sanity, and even their lives -- to find a little girl-lost.

By Roger Ebert :

Boston seems like the most forbidding city in crime movies. There are lots of movies about criminals in Los Angeles, Chicago, New York and points between, but somehow in Boston the wounds cut deeper, the characters are angrier, their resentments bleed, their grudges never die, and they all know everybody else's business. The novelist Dennis Lehane captured that dour gloom in his books inspiring "Mystic River" and now "Gone Baby Gone." What would it take to make his characters happy?
This is his fourth story involving Patrick Kenzie (Casey Affleck) and Angie Gennaro (Michelle Monaghan), lovers and business partners, who are private investigators specializing in tracking down deadbeats. Approached by clients who have deadly matters on their mind, Patrick and Angie protest that they're just garden-variety PIs, don't carry guns, aren't looking for heavy lifting. Then somehow they end up with crucifixion murders, kidnapped babies and, as always, people who are not who, or what, they seem.
This could become a franchise, if we didn't start grinning at their claims to be basically amateurs. In "Gone Baby Gone," Ben Affleck, making his debut as a director, assumes we haven't read the four novels, approaches Patrick and Angie head on and surrounds them with a gallery of very, very intriguing characters. He has his brother Casey and Monaghan play babes in the deep, dark woods, their youth and inexperience working for them as they wonder about what veteran cops don't question. The result is a superior police procedural, and something more -- a study in devious human nature.
I know, the title sounds like the movie should star Bill Haley and the Comets. But there is a rough authenticity from the first shots, especially when we meet a woman named Bea McCready (Amy Madigan) and her husband Lionel (Titus Welliver), who don't think the cops are doing enough to track down her 4-year-old niece. They think people who know the neighborhood and don't wear badges might find out more. They're right.
The police investigation is being led by Jack Doyle (Morgan Freeman) of the Crimes Against Children police task force, who unlike a standard movie cop, doesn't resent these outsiders but suggests they work with his men Remy Bressant (Ed Harris) and Nick Poole (John Ashton). Not likely, but good for the story, as the trail begins in the wreckage of a life being lived by the little girl's single mother, Helene (Amy Ryan). She is deep into drugs, which she takes whenever she can sober up enough, and there seems to be a connection between her supplier and a recent heist of a pile of drug money.
Enough about the plot. What I like about the movie is the way Ben Affleck and his brother, both lifelong Bostonians, understand the rhythm of a society in which people not only live in one another's pockets but are trying to slash their way out. This movie and the recent "Assassination of Jesse James ..." announce Casey's maturation as an actor, and it also proves, after her film "The Heartbreak Kid," that Michelle Monaghan should not be blamed for the sins of others. And when you assemble Morgan Freeman, Ed Harris, Amy Madigan and Amy Ryan as sidemen, the star soloists can go out for a cigarette, and the show goes right on. One reason crime movies tend to be intrinsically interesting is that the supporting characters have to be riveting. How far would Jason Bourne get in a one-man show?
There are some secrets and concealed motives in "Gone Baby Gone," but there always are, in any crime movie without nametags saying Good Guy and Bad Guy. What distinguishes the screenplay by Ben Affleck and Aaron Stockard, which departs from the novel in several ways, is (a) how well-concealed the secrets are, and (b) how much perfect sense they make when they're revealed. I am grateful when a movie springs something on me, and I feel rewarded, not tricked.
I also like the way that certain clues are planted in plain view. We can see or hear them just fine. It's that we don't know they're clues. No glowering closeups or characters skulking in a corner to give the game away. That's a tribute to the writing -- and the acting, which doesn't telegraph anything. Actors talk about how well they like to get to know their characters. Sometimes it's better if they take them at face value and find out more about them along with the rest of us.
There are dark regions below the surface of the story. Was the child taken by a pedophile? There's a suspect, all right, but maybe he's too obvious. Certainly Helene, the mother, is no help. She's so battered by drugs and drink that she's hardly quite sure if a conversation is taking place. It's amazing the little girl made it to 4; her aunt and uncle must have had a lot to do with that. The unspoken assumption is that somewhere a clock is ticking, and the longer the child remains missing, the more likely she will never be found or be found dead. And here are these two kids, skip tracers who have lives and destinies depending on them.

WHAT THE CRITICS SAID :

91
The Onion (A.V. Club) Scott Tobias
Though its procedural goes a little soft in the middle, Gone Baby Gone quietly accumulates in power, leading to one of the more subtly devastating final shots in recent memory.
88
ReelViews James Berardinelli
Gone Baby Gone is powerful stuff - a movie that derives its plot twists from moral conundrums rather than from narrative sleight of hand.
88
USA Today Claudia Puig
There is a compelling ethical question raised skillfully that will haunt viewers. The poignant conclusion probably will incite debate.
88
Rolling Stone Peter Travers
Gone Baby Gone is full of dark secrets, and how they unravel will keep you glued.
88
Chicago Sun-Times Roger Ebert
The result is a superior police procedural, and something more -- a study in devious human nature.
88
Boston Globe Ty Burr
The joke's on us, it turns out; as a director, Affleck has come through with a sharp, morally ambiguous piece of pulp crackerjack.
88
Charlotte Observer Lawrence Toppman
Gone Baby Gone would be an accomplishment with anyone at the helm; from a first-timer, it's a revelation.
83
Portland Oregonian Shawn Levy
It's a fine debut, far more grounded, plausible and engrossing than most Hollywood thrillers.
83
Baltimore Sun Michael Sragow
In the strongest scenes, Ben Affleck gets his lead actors to extract the bitter juice from Lehane's wood-alcohol prose. The movie has its horrifying Gothic twists and turns, but it's never better than when it takes these two into places where the underclass goes to forget or be forgotten or get lost.
80
Empire Angie Errigo
A superior, haunting thriller of abduction, deception and ethical dilemma with a sobering ending - a moral quandary that demands strong debate outside the cinema.
80
Chicago Reader J.R. Jones
Ben Affleck directed and cowrote the script; his biggest gamble was casting his irksome little brother as a pistol-whipping tough guy, but the picture is so superbly executed in every other respect that Casey seems more quirky than miscast.
80
The New York Times Manohla Dargis
One of the graces of Gone Baby Gone is its sensitivity to real struggle, to the lived-in spaces and worn-out consciences that can come when despair turns into nihilism.
80
The Hollywood Reporter Stephen Farber
It's a tribute to this thoughtful, deeply poignant, splendidly executed film that we replay the conclusion in our minds long after the lights come on.
80
Village Voice Jim Ridley
In his strikingly downbeat directorial debut, Affleck has created something of a blue-moon rarity: an American movie of genuine moral complexity.
75
TV Guide Maitland McDonagh
Fans of Lehane's Kenzie-Gennaro books will lament the fact that starting with the fourth book means losing the couple's extensive backstory, but the essence of their fragile, damaged bond comes through even if you don't know what shaped it.
75
New York Post Lou Lumenick
For all of Affleck's skill, he can't entirely put over a credulity-straining ending that probably worked better on the printed page. At the same time, the deeply disturbing windup of "Gone Baby Gone" is a real talker. And that's not something you can say about many movies these days.
75
San Francisco Chronicle Mick LaSalle
A story so good that maybe anybody could have turned out something decent.
75
Miami Herald Connie Ogle
The only real casualty of Lehane's novel is Angie, here reduced to a supporting player who bears no resemblance to the original character, who is every bit as smart and tough and interesting as her boyfriend. It's a regrettable loss in a film that otherwise indicates its first-time director knows what he's doing.
75
Philadelphia Inquirer Steven Rea
Casey's big brother has made a tough, taut mystery.
75
New York Daily News Jack Mathews
The film's standout performance belongs to Ed Harris, who plays a Boston detective with decades of experience and an equal amount of built-up resentment toward people who would harm children.
70
Film Threat Pete Vonder Haar
Doesn’t always hit all the right notes...But in the end, Affleck displays a surprisingly sure hand, and Gone Baby Gone largely delivers.
70
Los Angeles Times Kenneth Turan
By and large a notable piece of work, a strong directing debut by actor Ben Affleck that highlights attention-getting performances...But, as adapted from the novel by Dennis Lehane, this brooding, somber film is also ragged around the edges and not without problematic aspects.
70
Washington Post Stephen Hunter
The movie is taut, fast, achingly authentic and terribly melancholy.
70
Variety Lisa Nesselson
Moral ambiguity is the real star of Ben Affleck's helming debut, Gone Baby Gone, an involving Boston-set tale of mixed motives, selflessness and perfidy in the wake of a 4-year-old girl's disappearance.
70
New York Magazine David Edelstein
Casey Affleck has never had a pedestal like the one his brother provides him, and he earns it. His Patrick is pale and raspy, with a slight grogginess that gives him an astounding vulnerability--and makes his bursts of temper shocking.

*from the movie dialogues

about " Metabolics "

2008-10-21T01:18:00.000-07:00

Metabolics is the name of one of on-the-scene teatres in tehran which is directed by Atila Pesiani . . . there will be a shortened and translated version of my last post to English for those who don't know persian ....
i'm really sorry if i don't have my all posts in English

Atila Pesiani had a press confrence after his work about Metabolics ,
" my plays are the result of dreams and magic and they are not social realisms " he also added "most of my works is based on my dreams and they starts with a scene desgning , i mean , first i design the scene of the teatre and then i make a play on it " , " metabolics is a completing experiment for me based on the body language and its horrible effects " he said that the story is not in an specific land and continued "my play scripts is for human beyond an specific Geography , that's why my plays don't differ in and out of iran ."
he emphasised that " my works are not sybolic and i don't like to be symbolic . i believe that only those who can not express their meanings use symbolism , so , althought there are lots of symbols in my works but they don't show anything "
in another part of the confrence he spoke about the different impressions of people from events "we all are affected by the events around us and it's not the same and we shouldm't lock our minds to have the same ideas of others we should let our mind to experiment different tastes .

i know this is a very short translation but i just wrote the most important parts , excuse me plz !!!

" درباره ی " متابولیک

2008-10-19T01:23:00.000-07:00

متابولیک اسم تئاتری از آتیلا پسیانی است که این روزا تو تالار چهارسوی تئاتر شهر اجرا میشه و مطلب زیر هم مقاله ای از سایت ایسنا و درباره ی همین نمایش است

آتيلا پسياني گفت: نمايش‌هاي من فرزند خواب و جادو هستند و ارتباطي به رئاليسم اجتماعي ندارند.
به گزارش خبرنگار تئاتر خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) اين نويسنده و كارگردان تئاتر كه اين روزها نمايش «متابوليك» را در تالار «چهارسو» تئاترشهر به صحنه مي‌برد، درجلسه‌ي پرسش و پاسخ اين نمايش كه شامگاه روز دوشنبه 22 مهر برگزار شد، با بيان اين مطلب ادامه داد: بسياري از آثارم ريشه در خوابهايم دارد و اغلب كارهايم شكل‌گرا است و با طراحي صحنه شروع مي‌شود. به‌گونه‌اي كه اول طراحي صحنه شكل مي‌گيرد و بعد براي آن نمايش مي‌سازم.
او ادامه داد‌: نمايش «متابوليك» براي من يك تجربه‌ي تكميلي است، برمبناي زبان بدن و اين‌كه چه تاثير تند و مخوفي مي‌گذارد.
پسياني با بيان اينكه داستان اين نمايش در سرزمين خاصي اتفاق نمي‌افتد، ادامه داد: متن آن متعلق به نوع انسان فراتر از جغرافياي خاصي است، به‌همين دليل هميشه اجراي آثارم در داخل و خارج كشور هيچ تفاوتي با هم ندارد.
او درباره‌ي راهبان دراين نمايش توضيح داد: راهبان، گردانندگان صحنه هستند كه نمايش را به حركت در مي‌آورند و دركنار نمايش كارهاي حاشيه‌اي را كه معمولا توسط صحنه‌ ياران انجام مي‌شود، انجام مي‌دهند.
كارگردان «تيغ و ماه» تاكيد كرد: اساسا كارم سمبل‌سازي نيست و از اين كار خوشم نمي‌آيد. معتقدم كساني كه نمي‌توانند با نشانه‌ها و فرم‌هاي آشنا كارشان را بيان كنند به سمت سمبل‌سازي مي‌روند. بنابراين با وجود اين‌كه نشانه‌ها در نمايش من فراوان هستند، اما سمبل چيزي نيستند.
او درباره‌ي ارتباط تماشاگران با آثار غيرمتعارف درتئاتر تشريح كرد: ذهن‌هايمان به عُرف موجود در تئاتر عادت كرده است. هرچيزي كه عُرف باشد، مي‌توانيم برايش تعريف پيدا كنيم و اگر غير از اين باشد تصور مي‌كنيم اشتباه فكر كرده‌ايم.
به اعتقاد او آموزش اشتباهي كه در تئاتر وجود دارد اين است كه هرچه روي صحنه مي‌بينيم بايد معنا و پيامي داشته باشد، درحالي‌كه علت وجودي بعضي چيزها تنها چشم‌نواز بودن، آزار‌دهنده بودن يا تلنگر‌زدن به تماشاگر است و همه‌چيز معنادار نيست، اصولا نمي‌دانم چرا در تئاتر دنبال معنا هستيم. خجالت مي‌كشيم بگوييم تئاتر به‌خودي خود چيزي است كه مي‌تواند دوست داشتني يا نفرت‌انگيز باشد.
پسياني تاكيد كرد: هرگز اعتقاد ندارم تئاتر چيز درجه دومي است كه بايد درباره‌ي چيز درجه‌ي اولي سخن بگويد.
به گزارش ايسنا، فرهاد مهندس‌پور كه به‌عنوان بازيگر دراين نمايش، آتيلا پسياني را همراهي مي‌كند، درباره‌ي ادراك تماشاگران از زمان در تئاتر توضيح داد: ادراك ما از زمان، دريافت حس ثانويه‌ ما از تئاتر است چون تئاتر مجموعه‌اي از تصاويري درحال كامل‌شدن است و به ما مجال فكر‌كردن همزمان را نمي‌دهد به‌همين خاطر استنباط تماشاگر كمي بعد از اجراي آن اثر پيدا مي‌شود. تماشاگر كمي بايد به خود مجال فكر‌كردن و ادراك‌كردن بدهد.
مهندس‌پور ادامه داد: برخي از تماشاگران تئاتر دوست دارند مصرف‌كننده باشند تئاتر را توليد كاملي مي‌دانند كه بايد مصرف شود. اما گاه اين معادله وجود ندارد و‌ آنچه توليد شده درارتباط با تماشاگر كامل مي‌شود كه ارتباط زنده‌تري با تماشاگر مي‌طلبد و نيازمند تماشاگر فعال است كه به‌صورت زنده با كار ارتباط برقرار كند.
به‌ گفته‌ي اين كارگردان تئاتر، ظاهرا درميان برخي از تماشاگران ما اين آمادگي وجود ندارد كه خودشان بخشي از نمايش را بسازند و آن را كامل كنند. آنچه در نمايش «متابوليك» وجود دارد خيلي شبيه زندگي امروز ماست و شبيه ميزان مشاركت ما در وقايع اطرافمان است. بنابراين مناسبات بين صحنه و تماشاگر شبيه چيزي است كه در بيرون اتفاق مي‌افتد.
آتيلا پسياني در بخش ديگري از اين جلسه با اشاره به ادراك‌هاي متفاوت تماشاگران از پديده‌هاي گوناگون توضيح داد: همه‌ي ما از هر پديده‌اي تاثير مي‌گيريم. ادراك يك اثر يك نسخه ندارد و نبايد ذهن را قفل كرد تا هميشه تنها طعم‌هاي آشنا را بچشد، بلكه بايد دائقه‌مان را آزاد بگذاريم تا طعم‌هاي ديگر را هم تجربه كند.
او اضافه كرد: اساسا نسبت به همه‌چيز واكنش داريم، اما اعتماد به نفس‌مان درباره‌ي بازگويي آن واكنش قدري پايين است. خجالت مي‌كشيم بگوييم تئاتر مي‌تواند چيزي براي بيان تصويري باشد.
كارگردان آثاري هم‌چون «تلخ مثل عسل» و «بحر‌الغرايب» متذكر شد: هر نوع كاري روايت‌كننده است. زماني اين روايت مستقيما به تماشاگر منتقل مي‌شود و گاه روايت كارگردان كنايه دارد و تماشاگر با زاويه‌ كنايه با آن ارتباط برقرار مي‌كند و گاه مخلوطي از نشانه‌ها به تماشاگر ارائه مي‌شود تا او روايت خاص خود را بسازد، البته درتئاتر يك جنس تماشاگرها داريم كه به‌دليلي به تئاتر مي‌آيند و آدم‌ها را نقد مي‌كنند نه كار را ، اما من درباره‌ي تماشاگري مي‌گويم كه بدون پيش‌داوري نمايش را مي‌بيند.
سپس فرهاد مهندس‌پور با انتقاد از برخي از نقد‌هاي مطبوعاتي متذكر شد: درصد زيادي از نقدها آزار‌دهنده است. گاه منتقدان را مي‌توان از طريق نقدهايشان روانكاوي كرد. پيشنهاد من به دانشجويان اين است كه روي نقد نقد كاركنند. منتقد امروز ما درباره‌ي نمايش تنها به بيان اين بسنده مي‌كند كه بگويد چه ديده است. موضع‌گيري ديگري نمي‌كند اما آثاري مانند «متابوليك» تازه هستند و نقدهايشان بايد با دقت بيشتري صورت بگيرد. در لحظه‌اي كه با نمايش برخورد مي‌كنيم تنها مي‌توانيم آن را ببينيم. دنبال رويداد لذت‌بخشي هستيم كه با آنچه شناخته‌ايم، متفاوت باشد منتقد بايد بگويد اين نمايش از چه چيزي ساخته شده است و اين چيزي است كه تئاتر ما امروز به آن نياز دارد.
به گزارش ايسنا درادامه‌ي اين نشست پسياني درباره‌ي بازي‌هاي گوناگون در آثار نمايشي گفت: بودن بازي يكدست اصلا خوب نيست و هرگز تلاش نمي‌كنم بازي‌ها يكدست باشند. بلكه هركدام از بازيگران را زيرنظر مي‌گيرم و براساس كاراكتر‌ و روان‌شناسي خاص او، نوع بازي‌اش را مشخص مي‌كنم.
حتي در خود هر بازي هم اين تضاد وجود دارد چون آنچه با انسان سروكار دارد مجموعه وكلاژي متفاوت است تا با آدم‌هاي گوناگون لحظات متفاوتي را ببينيم.
پسياني فرم ايده‌آل نمايش «متابوليك» را نشستن تماشاگران به‌صورت دايره‌اي دانست و توضيح داد: در شكل جديد تالار «چهارسو» امكان تغيير صندولي‌ها وجود ندارد وحتي براي جمع‌آوري بروشورهايي كه در فاصله‌ي ميان صندلي‌ها مي‌افتد، دچار مشكل هستيم گويي تئاتر ما وزين شده است!
اودر پايان درباره‌ي پروسه‌ي توليد آثار درگروه «بازي» تشريح كرد: گاه كوچكترين متني نداريم و با برگزاري يك كارگاه و درطول تمرينات به اجرا مي‌رسيم. دربرخي موارد متن را عينا روي كاغذ مي‌آوريم و اجرا كاملا منطقه برمتن است، درمورد برخي از آثارمان هم، استخوان‌بندي اصلي كار را روي كاغذ مي‌آوريم و جزييات را درطول تمرين مشخص مي‌كنيم. درهرحال بازيگران به‌عنوان مهره‌هاي خلاق در طول تمرينات در كار دخل و تصرف مي‌كنند و ماه هرگز آثارمان را تحليل نمي‌كنيم.

AXhaye OrDoOoOoO !!!!!

2008-10-15T00:31:00.001-07:00

salam , gofte boodam axhaye ordoo ro mizaram ro blog , khob in ham az axha ....

rasty tu axe dovvomi man hamooniam ke sweeshirt ghermez dareh , tu axe sevvom ham ke chizi az maha maaloom nist , hamintori gozashtam ta mizane jamiatemoon dastetoon biad tazeh inja kheiliha hodoode 20-30 nafar nistan !!!! Omrane Dige !

گزیده هایی از دفترچه یادداشت وودی آلن

2008-10-14T01:59:00.000-07:00

آن چه در زير مي آيد گزيده اي از دفتر خاطرات خصوصي و محرمانه ي وودي آلن است كه پس از مرگش و يا بعد از فوتش منتشر خواهد شد – حالا هر كدام زودتر پيش بيايد.
شب را به صبح رساندن هر شب سخت تر و سخت تر مي شود. ديشب اين حس كلافه كننده به من دست داد كه يك عده مي خواهند توي اتاقم بريزند و مرا حسابي شامپو بزنند. اما چرا؟ خيالاتي شده بودم و به نظرم هيئت هايي شبح وار مي ديدم. درست سر ساعت سه ي صبح، لباس زيري كه روي صندلي انداخته بودم، به نظرم شبيه قيصر شده بود؛ قيصري كه اسكيت هم به پاهاي بسته بود. بالاخره وقتي به خواب رفتم همان كابوسِ وحشتناك را ديدم كه در آن، يك موش خرما مي خواهد بليتِ لاتاري مرا صاحب شود افتضاحه! حس مي كنم كه سِل من بدتر شده، همچنين آسمم. سينه ام خِس خِس مي كند و نفسم به زور بالا مي آيدو بيشتر وقت ها سرگيجه دارم. سرفه هاي شديد مي كنم تا جايي كه از حالمي روم. اتاقم نم دارد. سرما از تنم بيرون نمي رود و تپش قلب دارم. ضمنا" متوجه شدم كه دستمال هايم تمام شده – آخر تا كي اين وضع ادامه دارد؟
ايده ي يك داستان: مردي بيدار مي شود و مي بيند طوطي اش وزير كشاورزي شده. از حسادت مي سوزد و با تفنگ خودكشي مي كند. اما متاسفانه تفنگ، از آن هايي است كه با چكاندن ماشه يك پرچم كوچك از لوله اش بيرون مي زند و رويش نوشته: «بنگ!» پرچم يك چشم او را كور مي كند، ولي زنده مي ماند – انسان عبرت گرفته اي كه براي اولين بار، از خوشي هاي ساده ي زندگي، مثل زراعت و نشستن روي شلنگ هوا لذت مي برد.
فكر: چرا آدم دست به جنايت مي زند؟ به خاطر غذا اين كار را مي كند. و نه فقط غذا: بيش تر وقت ها نوشيدني هم بايد باشد! يك بار ديگر سعي كردم خودكشي كنم. اين دفعه دماغم را خيس كردم و كردم توي سرپيچ لامپ، متاسفانه سيم كشي اتصال كرد و فيوز پريد و فقط يخچالم را زدم چپه كردم. من هنوز در انديشه مرگ، ماتم گرفته ام. به فكر فرو رفته ام كه آيا زندگي پس از مرگي هم وجود دارد؟ و اگر دارد، مي شود آن جا بيست و يك بازي كرد؟
آيا بايد با W. ازدواج كنم؟ البته كه نه، اگر باقي حروف اسمش را به من نگويد. همين طور در مورد سابقه ي كاري اش. از زني به زيبائي او چطور مي توانم بخواهم كه از تماشاي مسابقه ي برزگ اسكيت بگذرد؟ تصميم گيري ...
امروز در يك مراسم تشييع جنازه به برادرم، برخوردم. پانزده سال بود كه همديگر را نديده بوديم. اما او طبق معمول يك آبدان خوك از جيبش درآورد و به سرو كله ي من زد. زمان كمكم كرده تا او را بهتر درك كنم. بالاخره متوجه شدم كه مي گفت: من «يك جانور نفرت انگيزم كه بايد نسلم را از روي زمين برداشت». البته تذكر او بيش تر از روي محبت بود تا خشم و نفرت. از حق نگذريم: او هميشه خيلي از من باهو تر و زيرك تر و با فرهنگ تر بود. تحصيلاتش هم از من بهتر است، فقط مانده ام حيران كه چطور هنوز در مك دونالد كار مي كند!
اميلي ديكنسون شاعر چقدر در اشتباه بود: اميد «يك چيز با بال و پر» نيست. چي با بال و پر، از قرار معلوم، برادرزاده ي من است. بايد او را هر چه زودتر به زوريخ پي يك روان پزشك متخصص ببرم!
امروز با مِلنيك قهوه خورديم. او با من درباره ي اين ايده صحبت مي كرد كه چه مي شود اگر همه ي كارمندان رسمي دولت مثل مرغ ها لباس بپوشند.
بعد از ظهر كه قدم مي زدم، باز هم فكرهاي شومي در سرم بود. چه چيز مرگ مرا اين قدر نگران مي كند؟ شايد ساعات ‌‌]احتضار[. مِلنيك مي گويد كه روح، ابدي و ناميراست و پس از نابودي بدن هم به زندگي ادامه مي دهد. اما اگر روح من بدون بدنم وجود داشته باشد، مطمئنم كه همه ي لباس هايم گل و گشاد مي شوند.
آه بسه ديگه ...
ديشب همه ي نمايشنامه ها و شعرهايم را سوزاندم. خنده دار اين كه، وقتي شاهكارم پنگوئن سياه را مي سوزاندم، اتاقم آتش گرفت و حالا من مانده ام و شكايت آدم هايي به اسم پين چانك و اشلوسر . حق با كيركه گار بود.
امروز غروبي سرخ و زرد را ديدم وفكر كردم: من چقدر ناچيزم! البته ديروز هم باران آمد و من همين فكر را كردم. باز هم احساس نفرت از خود بر من غلبه كرد و دوباره فكر خودكشي به سرم زد – و اين بار با تنفس كنار يك مامور شركت بيمع و مسموم شدن و مردن!
ايده اي براي يك داستان: عده اي سگ آبي تالار كارنگي را اشغال مي كنند و ]نمايشنامه ي[ «وٌزِك » را اجراة مي كنند. (مضمون قوي اي دارد. اما ساختارش را چه كنم؟)
اي خداي مهربان! چرا من اين قدر گناهكارم؟ آيا به خاطر اين است كه از پدرم نفرت داشتم؟ شايد به خاطر آن واقعه ي «گوشت گوساله ي پخته شده با پنير پارمژان » باشد. خوب، نوي كيف بغلي او چه كار مي كرد؟ اگرمن حرف او را گوش كرده بودم، مي بايست براي امرار معاشم، كلاه قالب مي گرفتم. صدايش هنوز توي گوشم است كه مي گفت: «قالب گرفتن – همين و بس». عكس العملش را به خاطر مي آورم وقتي به او گفتم مي خواهم نويسنده شوم. او گفت:«تنها وقتي مي تواني بنويسي، كه همدست جغد باشي.» هنوز نمي فهمم منظورش چه بود. چه مرد غمگيني! وقتي اولين نمايشنامه ام – كيسه ي گوز – در تماشاخانه ليكئوم به روي صحنه آمد، در شب افتتاحيه او با لباس رسمي و يك ماسك ضدگاز حاضر شد.
داستان كوتاه: مردي، صبح از خواب بيدار مي شود و متوجه مي شود تغيير حالت داده و به صورت ستون هاي اتاق خودش در آمده. (اين ايده مي تواند در سطوح مختلفي كاركرد داشته باشد. از جنبه ي روانشناختي، همان اصل فلسفي كروگر – شاگرد فرويد – است كه تمايلات جنسي در ژامبون را كشف كرد.)
تصميم گرفته ام نامزدي ام را با W. به هم بزنم. او نوشته هاي مرا درك نمي كند و ديشب گفت كه مقاله ي «نقد حقيقت متافيزيكي» من، او را به ياد فرودگاه مي اندازد. با هم بحث كرديم و او دوباره موضوع بچه ها را به ميان آورد، اما من قانعش كردم كه آن ها خيلي كوچك خواهند بود.
هر چه بود، بالاخره مجبور شدم نامزدي ام با W. را به هم بزنم. زيرا از بخت خوش، او با يك دلقك حرفه اي سيرك، به فنلاند گريخت. به گمانم اين طوري بهتر شد، با اين كه يكي ديگر از آن حمله ها به سراغم آمد كه شروع مي كنم از گوشم سرفه كردن.
آيا من خدا را باور دارم؟ تا قبل از تصادف مادرم، داشتم. مادرم پايش روي پيراشكي گوشت سٌريد و زمين خودر و طحالش را سوراخ كرد او ماه ها در خالت اغماة بود و هيچ كاري نمي توانست بكند به جز خواندن آواز «گرانادا» براي يك ماهي كيلكاي خيالي. چرا اين زن در بهترين سال هاي زندگيش، اين قدر مصيبت زده و بدبخت بود – چون در جواني اش جرات كرده بود آداب و رسوم عرفي را ناديده بگيرد و روز عروسي اش، يك پاكت كاغذ قهوه اي را روي سرش كشيده بود. و چطور مي توانم خدا را باور داشته باشم وقتي همين هفته ي گذشته، زبانم لاي غلتك يك ماشين تحرير برقي گير كرد؟ من گرفتار شك ها و شبهه ها هستم، اگرهمه چيز توهم باشد و هيچ چيزي وجود نداشته باشد چه؟ اگر اين طور باشد آن وقت مسلما" بهاي گزافي براي خريد فرشم پرداخته ام، اي كاش خدا نشانه اي واضح و روشني از وجود خودش به من مي داد! مثل يك حساب پس انداز بزرگ در يكي از بانك هاي سوئيس.
ايده نمايشنامه: شخصيتي براساس شخصيت پدرم. اما نه با شست پايي به آن بزرگي و برجستگي. او را به دانشگاه سوربون مي فرستند تا در رشته ي سازدهني تحصيل كند. در پايان، او مي ميرد بدون آن كه به تنها آروزي زندگي اش برسد كه تا كمر توي آب گوشت بنشيند. (يك پرده ي دوم نمايش عالي و درخشان هم به نظرم آمده كه در آن، دو كوتوله با يك سر بريده در محموله اي از توپ هاي واليبال مواجه شدند.)

وودی آلن

مترجم : م. آزاد

از کتاب بي بال و پر نشر ماه ريز

منبع : www.dibache.com

The Salty Coffee

2008-10-12T12:14:00.000-07:00

He met her at a party. She was so outstanding, many guys chasing after her, while he was so normal, nobody paid attention to him.
At the end of the party, he invited her to have coffee with him, she was surprised but due to being polite, she promised. They sat in a nice coffee shop, he was too nervous to say anything, she felt uncomfortable, and she thought to herself, "Please, let me go home..." Suddenly he asked the waiter, "Would you please give me some salt? I'd like to put it in my coffee." Everybody stared at him, so strange! His face turned red but still, he put the salt in his coffee and drank it. She asked him curiously, "Why you have this hobby?"
He replied, "When I was a little boy, I lived near the sea, I liked playing in the sea, I could feel the taste of the sea, just like the taste of the salty coffee. Now every time I have the salty coffee, I always think of my childhood, think of my hometown, I miss my hometown so much, I miss my parents who are still living there." While saying that tears filled his eyes. She was deeply touched. That's his true feeling, from the bottom of his heart. A man who can tell out his homesickness, he must be a man who loves home, cares about home, has responsibility of home... Then she also started to speak, spoke about her faraway hometown, her childhood, her family.
That was a really nice talk, also a beautiful beginning of their story. They continued to date. She found that actually he was a man who meets all her demands; he had tolerance, was kind hearted, warm, careful. He was such a good person but she almost missed him! Thanks to his salty coffee! Then the story was just like every beautiful love story, the princess married to the prince, and then they were living the happy life... And, every time she made coffee for him, she put some salt in the coffee, as she knew that's the way he liked it.
After 40 years, he passed away, left her a letter which said, "My dearest, please forgive me, forgive my whole life's lie. This was the only lie I said to you---the salty coffee. Remember the first time we dated? I was so nervous at that time, actually I wanted some sugar, but I said salt. It was hard for me to change so I just went ahead. I never thought that could be the start of our communication! I tried to tell you the truth many times in my life, but I was too afraid to do that, as I have promised not to lie to you for anything... Now I'm dying, I afraid of nothing so I tell you the truth, I don't like the salty coffee, what a strange bad taste... But I have had the salty coffee for my whole life! Since I knew you, I never feel sorry for anything I do for you.
Having you with me is my biggest happiness for my whole life. If I can live for the second time, still want to know you and have you for my whole life, even though I have to drink the salty coffee again."
Her tears made the letter totally wet. Someday, someone asked her, "What's the taste of salty coffee?" She replied, "It's sweet."

How Could a Mother ?

2008-10-12T11:57:00.000-07:00

How Could a Mother?

By Bruce Holland Rogers

It's better doing this woman to woman, don't you think? Before we get started, is there anything you need? Do you want something to drink? Coffee? A soft drink? Do you need to use the bathroom?
How had the day gone, before all this started? Were you at home the entire day, both you and your boyfriend? Had your boyfriend been drinking? Had you been drinking? How much did he drink during the day? In the evening? And you? How much did you have? Can you estimate? More than a six-pack? More than two six-packs? Was your daughter in the house with you the whole time?
When was it that your daughter—when was it that Josie started to cry? What was your state of mind when you punished her? What were you thinking when she wouldn't stop crying? Did your boyfriend say anything about Josie's crying? What did he say? What did you do to make her stop? Then, what did your boyfriend do? Did you do anything to restrain him? Did you say anything? No, I mean, did you say anything to your boyfriend about what he was doing to your daughter?
Did you try to wake her up right away? Did you check her pulse? Did you listen for her breathing? When was the next time that you checked on her condition?
What time did you wake up? How soon after you woke up did you check on your daughter? You could tell right away? How did you know? Then what did you do? Was the abduction story his idea, or yours? Which car did you take? How did you come to choose Cascadia State Park? Had you been to the area before? When had he been there? Did he say anything to you about why he thought the park would be a good place? Where were you when you called the police to report her missing?
Is there anything you'd like to add?
Does this typescript accurately reflect what you have told me? Do you need more time to read it before you sign?
Can you guess how it feels for me, even with all the practice I have, to ask these questions? Do you wonder what questions I'm not able to ask you? Do you wonder if I have children of my own? Are you a monster? What is a monster? Did you know there were officers like me who handled only cases like this, one after another? Do you have any thoughts about the question no one can answer? Not the one everyone asks, but the one only a mother who has felt her own hands shake with a rage that is bigger than she is can ask? Not that I'd willingly trade the suffering on my side of the table for the suffering on your side, but why haven't I? Why not?

بچه

2008-10-12T11:20:00.001-07:00

داستانی از گئورگ بریتینگ

برگردان از نیما

ترجمه از آلماني

بچه *

وقتی هِرمینه احساس کرد که مادر شده، زیاد تعجب نکرد. به دلیل ِ نامعلومی از همان آغاز طبیعی به نظر می‌رسید که چنین اتفاقی خواهد افتاد. در عین حال برایش کاملاً روشن بود که آنچه را انتظار می‌کشد اجازه ندارد هیچگاه اتفاق بیفتد. در زندگی‌اش جایی برای این بچه وجود نداشت. رابطه با پدرش را هنگامی که او را همراهِ بهترین دوستش در موقعیتِ مشخصی دیده بود، قطع کرد. از [شغل] ِ فروشندگی تنها آن‌قدر عایدش می‌شد که بتواند با قناعت امرار معاش کند. بچه برایش باری می‌بود که بر دوشش سنگینی می‌کرد. حرفِ مردم به سوزنی می‌مانست که بر تنش فرومی‌رفت و شکنجه‌اش می‌داد. پیشداوریِ جهان رسوایش می‌کرد. زن می‌خواست ازدواج کند. دوست داشت ازدواج کند. شاید بعدها با یک نفر. نمی‌خواست برای همیشه فروشنده‌ی جوراب بماند. بخت داشتن ِ یک زندگی ِ زناشویی ِ پایدار می‌بایست دست‌یافتنی باشد. اما فقط بدونِ بچه. چنین بود که شروع کرد به فراهم‌آوردنِ مقدمات کار. مسئول فروشگاه با دادن چهارده روز مرخصی به او موافقت کرد. نزدِ زنِ باتجربه‌ای پناه یافت و عمل جراحی را با دردِ اندکی از سر گذراند. احساس ِ گناه به سراغش نمی‌آمد. اثری از عذابِ وجدان نبود. فقط احساس ِ سبکی زیاد و بی‌نظیری می‌کرد. وقتی دستانِ جستجوگرش را بر روی خمیدگی ِ لطیفِ بدنش می‌‌کشید و روی کپل‌هایش خم می‌شد و همراهِ مفصل‌های متحرک بالا و پایین می‌شد، از شادیِ کودکانه‌ی بازیابی ِ فراغتِ بدن لبریز می‌شد.چندی نگذشت که همان دوشیزه‌ای را ملاقات کرد که باعث خیانتِ معشوقش شده بود. زن هیچ‌گونه کینه‌ای از دوستش به دل نداشت، بدونِ خجالت با او صحبت کرد و با اعترافی مواجه شد که به اصابت ضربه‌ای بر سینه‌اش شبیه بود. نخ ِ چیزها که همین حالا آن را با دستِ محکمش پاره کرده بود، داشت دور همان قرقره کشیده می‌شد. از سنگینی ِ ناگزیر ِ سرنوشتی که آن را همچون گوی سنگینی از خود به سوی دیگری غلتانده بود به وحشت افتاد. راهِ گریز مسدود شده بود، زیرا هرمینه آن را با فرارش غیر قابل عبور کرده بود. برای او (دوستِ هرمینه) از خود گذشتگی باقی ماند و آن‌ها از آن دوری گزیدند.هرمینه ماه‌های بعد را با انس و نزدیکی ِ بیشتری نسبت به تغییراتی که در بدنِ غریبه اتفاق می‌افتادند سپری کرد. او نیز بار ِ بدنِ سنگین، غلیانِ ناآرام خون و موهبت دردآور ِ رشد با حسی قوی را احساس می‌کرد و آن‌ها را تا حدی فرومی‌نشاند. وقتی مادر هنگام زایمان درگذشت، فرزندش را چونان هدیه‌ای که اول نمی‌خواهندش اما بعدتر از داشتنش عمیقاً شاد می‌شوند، نزد خود آورد.

---------------* Das Kind

منبع : http://nimahp.blogfa.com/

man raftam ordoo !!!

2008-10-12T10:25:00.000-07:00

salam .... bebakhshid vaseie in taakhire chand roozeh , ratesh man dige az khoone connect nemisham va dige karhaie internetimo too site daneshkadeh anjam midam va in chand vaght oonja natoonestam site blogger ro baz konam .... be har hal bebakhshid !

ma - yani man va bachehaye daneshgah - az chaharshanbe ta jome rafte boodim ordoo ! oonham ordooye ashnaiy !!! rasteho begam kheili kheili kheili be man o baghye khosh gozasht ... ham ba bachehaye khodemoon az pesara o dokhtara ashna shodim va ham ba sal balaiyhamoon ke cheghadr ham adamhaye bahali boodan !!!

ordoogahemoon tu jamaran bood albate ma dokhtara shabha vaseie khab bayad miraftim iek ordoogahe dige ke tu darband bood va sobh dobareh barmigashtim , intori ma har rooz hodoode iek saat faghat too minibus boodim ! ... rastesh man avvalin bar bood ke ordooiy ke miraftam chand roozeh bood va shab ham tu ordoogah mikhabidi va kheili kheili tajrobeie jalebi bood !

salbalaiyhamoon hodoode dah nafari boodan ke az bachehaye kadre anjoman eslami boodan (akhe ordoo az tarafe anjoman eslamie daneshjooyan bood) va hamashoon ham adamhaye kheili jalebi boodan va dar eine hal sheytooon ! kholase ke ma hesabi bahashoon hal kardim !!!

mitunam begam ieki az mohemtarin ghesmathaye ordoo , mosabeghate tanabkeshi bood ke albate faghat vaseie pesara bood va herasate ordoogah hatta ejazeh nadad ma kenareshoon tashvigh konim va bayad hatman miraftim iek tabagheie dige ! vali dar har soorat az hame jalebtar in bood ke vaghty hameie aazaie iek gorooh be iek hadafe vahed fekr mikonan - ke oonja in hadaf barande shodan dar oon mosabeghat bood ke engar ie jooraiy be aberooie omran bastegi dasht - cheghadr in ettehade beineshoon mohkam mishe , oon chand saat engar hich kodoom az maha be chizi gheir az barande shodan fekr nemikardim va in baes shod ke be hameie maha oon lahazat khosh begzareh , harchand too nime nahaiy hazf shodim !!!

mohemtarin ghesmate in ordoo neshasthaiy bood ke har reshtei baraye khodesh bargozar mikard , tu in neshastha ma 87iha baham va ba salbakaiyhamoon khoob ashna shodim va ayandei ke dar in 4 sal dar pish darim ro az zaboone oonha shenidim ... man fekr mikonam kheili khosh begzareh !!!

rasty baadan az ordoo aks ham mizaram ...

khob felan hamin dg , hala inha bashe ta baad ...

P.S. : chand ta matlab boodeh ke in chand vaght mikhastam bezaram vali nashode va hala baham mizarameshoon

shad bashid

Lyrics of : When I think of you - Chris de Burgh

2008-10-02T05:06:00.000-07:00

There is something on my mind,

And i'm losing concentration

And i feel it everytime,

That you are near me.

I could tell you all about,

Your picture at my bedside,

I should call you sometime,

And talk it over.

'cos i get a kick inside,

And i feel a tingle too,

It just comes from time to time,

And it only happens,

When i think of you,

Sleeping,

When i'm dreaming,

when i wake up,

when i think of you,

Walking,

When i'm talking,

When i look up,

When i think of you,

Take me away to a land of mass confusion,

And i don't know what to say,

When i am near you,

I could stand here all day long,

Just staring at your window,

But i have so much to do,

That's so important,

Then i get a kick inside,

and i feel a tingle too,

It just comes from time to time,

And it only happens,

When i think of you,

Sleeping,

When i'm dreaming,

when i wake up,

When i think of you,

Walking,

When i'm talking,

when i look up,

When i think of you

May get the feeling

that i'm dancing on the ceiling,

When i get a kick inside,

and my head is spinning too,

It just comes from time to time,

And it only happens

When i think of you,

Sleeping,

When i'm dreaming,

when i wake up,

When i think of you,

When i whisper to your picture,

when i kiss it,

when i think of you

When i think of you, when i'm dreaming we're together, on my sofa,

When i think of you, when i'm wishing that we're kissing, when we're dancing,

When i think of you . . .

يك هفته دانشجويي

2008-10-02T03:40:00.000-07:00

سلام

من الان حدود يك هفته است كه دانشگاه مي روم و فعلا هم حسابي دارم حال مي كنم ! البته هنوز درست و حسابي درسها شروع نشده و خيلي از كلاسها هم كنسل شده ولي خب تا همين جا از هم محيط جديد و جاي جديد و آدماي جديد و امكانات جديد خوشم اومده

روزهاي اول همه ي كساني كه صحبت مي كردن و سخنراني مي كردن مي گفتن معمولا بچه ها كه از دبيرستان ميان اينجا خيلي چيزا با تصوراتشون فرق داره و وقتي اينجا رو خلاف فكراشون ميبينن از دانشگاه زده ميشن ... راستش من فكر مي كنم بايد بيشتر از اين بگذره تا بتونم راجع به اين مسئله قضاوت كنم ولي تا همين الان كه من نه تنها از دانشگاه زده نشدم كه خيلي هم خوشم اومده و اصلا خلاف تصوراتم نبوده چون فكر مي كنم اينقدر با روحيه ي خوبي اين چند وقت رو رفتم و اومدم كه حسابي هم كيف كردم هر چند اين روزها خوب خيلي خسته تر ميشم ولي اين به دانشگاه ربطي نداره و به تنبلي خودم تو تابستون برمي گرده

درسامون واسه ترم اول به نظرم خيلي خوبه يعني چون هم يه چيزايي از قبل است و هم چيزهاي جديد قاتيش ميشه فكر مي كنم خوب باشن البته يه جورايي اينقدر از معدل و نمره فعلا ترسوندنمون كه من هم نگران معدلم شدم ! از همين حالا ! خب آخه هر استادي كه مياد حرف بزنه از اولين چيزايي كه ميگه اينه كه شما ترم اوليها هميشه افت مي كنيد و يك دفعه معدلتون خيلي مياد پايين ، حالا يا خالي ميبندن كه ماها درس بخونيم يا اينكه واقعا بايد يه فكري به حال خودم بكنم !!!!

خب ديگه فعلا همين تا بعد .... هر چند وقت يك بار از دانشگاه مي نويسم

* راستي چند تا از پست هاي قبلي رو تو سايت كامپيوتر دانشگاه نوشتم !!! *

لئو خیلی بزرگ بود

2008-09-28T01:57:00.000-07:00

این چند روزه خبرهای جدیدی از فیلم ریدلی اسکات " " که " مجموعه دروغ ها " ترجمه شده ، همه جا پخش شده ... هنوز اکران نشده این همه سر صدا کرده وای به حال هفته دیگه که اکران بشه ! خالا فعلا این خبرو این هم جدیدترین عکسها :

در حالي که گلشيفته فراهاني اين روزها در سوئد به سر مي برد و همراه عوامل سازنده فيلم «سنتوري» داريوش مهرجويي و وحيده محمدي فر در جشنواره «ياري» اين کشور شرکت کرده است، مسوولان امور تبليغي و اطلاع رساني کمپاني وارنر پخش کننده فيلم «مجموعه دروغ ها» طي روزهاي گذشته اطلاعات جديدي درباره اين فيلم در اختيار رسانه هاي خبري قرار دادند. در فاصله کمتر از دو هفته تا اکران فيلم کمپاني وارنر علاوه بر ايجاد تغييراتي در سايت رسمي فيلم، عکس هاي جديدي از فيلم در کنار نظرات سازندگان فيلم درباره نحوه ساخت فيلم منتشر شده است. همچنين چند رسانه ديگر هم به انجام گفت وگوهايي با عوامل پرداختند گلشيفته فراهاني هم جزء آنها است. با اطلاعات جديد منتشره مشخص شد شخصيت «عايشه» به طور قطع يک پرستار ايراني- اردني مقيم امان (پايتخت اردن) است که در يک کلينيک محلي مخصوص پناهندگان فعاليت مي کند. همان طور که پيش از اين در روزنامه اعتماد نوشته شده بود شخصيت عايشه تغيير يافته شخصيت «آليس» در کتاب اقتباس شده براي فيلم است که ويليام موناهان فيلمنامه نويس با مشورت ديويد ايگناشس نويسنده کتاب آن را در قالب يک دختر ايراني- اردني تصوير کرده است. برخورد لئوناردو دي کاپريو با گلشيفته فراهاني در فيلم هنگامي رخ مي دهد که شخصيت راجر فريس مامور اطلاعاتي بلندپايه سيا در جريان ماموريتش براي به دام انداختن تروريست معروف «سليمان» مجروح مي شود و در کلينيکي که فراهاني در آن کار مي کند بستري مي شود. ريدلي اسکات کارگردان معروف فيلم ديروز درباره نحوه انتخاب فراهاني براي نقش عايشه گفت؛ «ما خيلي خوشبخت بوديم که او را به دست آورديم. گلشيفته يکي از مهم ترين بازيگران زن ايراني است. من او را نخستين بار در يک نوار ويدئويي که فيلمي از او داشت، ديدم که بسيار تاثيرگذار بود. بسيار فوق العاده و يک بازيگر کلاسيک کامل بود. بعد سرانجام توانستيم او را از نزديک ببينيم. انرژي خاصي داشت که توصيفش مشکل است.» اسکات با اين توصيف که «از او انرژي و شور خاصي تراوش کرد» از زيبايي خاص فراهاني و اينکه «دوربين واقعاً او را دوست دارد» صحبت مي کند. فراهاني هم در اين گفت وگو که امانوئل لوي آن را انجام داده است در توصيف شخصيت عايشه مي گويد؛ «عايشه يک پرستار است اما عملاً به اندازه يک پزشک آگاهي دارد. در آغاز او فريس را جالب مي يابد اما به صورت جدي به او توجه نمي کند. وقتي کشف مي کند که او يک قلب رئوف دارد به خودش اجازه درگيري بيشتر مي دهد.» امانوئل لوي در گزارش اش اين نکته را مورد تاکيد قرار داده که ويژگي هاي مذهبي مسلمانان بر ارتباط بين شخصيت هاي فريس و عايشه سايه افکنده و سازندگان فيلم نيز اين نکته را مورد توجه قرار داده اند. آنچنان که شخصيت عايشه با بازي فراهاني از تماس با دي کاپريو خودداري مي کند. در اين باره ريدلي اسکات توضيح داده است؛ «فريس حتي نمي تواند با عايشه دست بدهد چون مي داند که اين موضوع مي تواند براي او خيلي بد باشد.» در ادامه گزارش صحبت هاي لئوناردو دي کاپريو درباره گلشيفته آمده که در نوع خود جالب است. دي کاپريو گفته است؛ «گلشيفته يک بازيگر خارق العاده است. بخشي از ناآگاهي او نسبت بر روابط زنان و مردان در فيلم هاي غربي بر روابط فريس و عايشه سايه افکنده که او به خوبي از عهده اجراي آن برآمده است. فريس احساس نزديکي بسيار زيادي به عايشه دارد. او بسيار به فرهنگ عايشه و سنت او احترام مي گذارد و براي توسعه ارتباطش با او فعاليت مي کند.» «در حالي که گلشيفته فراهاني اين روزها در سوئد به سر مي برد و همراه عوامل سازنده فيلم «سنتوري» داريوش مهرجويي و وحيده محمدي فر در جشنواره «ياري» اين کشور شرکت کرده است، مسوولان امور تبليغي و اطلاع رساني کمپاني وارنر پخش کننده فيلم «مجموعه دروغ ها» طي روزهاي گذشته اطلاعات جديدي درباره اين فيلم در اختيار رسانه هاي خبري قرار دادند. در فاصله کمتر از دو هفته تا اکران فيلم کمپاني وارنر علاوه بر ايجاد تغييراتي در سايت رسمي فيلم، عکس هاي جديدي از فيلم در کنار نظرات سازندگان فيلم درباره نحوه ساخت فيلم منتشر شده است. همچنين چند رسانه ديگر هم به انجام گفت وگوهايي با عوامل پرداختند گلشيفته فراهاني هم جزء آنها است. با اطلاعات جديد منتشره مشخص شد شخصيت «عايشه» به طور قطع يک پرستار ايراني- اردني مقيم امان (پايتخت اردن) است که در يک کلينيک محلي مخصوص پناهندگان فعاليت مي کند. همان طور که پيش از اين در روزنامه اعتماد نوشته شده بود شخصيت عايشه تغيير يافته شخصيت «آليس» در کتاب اقتباس شده براي فيلم است که ويليام موناهان فيلمنامه نويس با مشورت ديويد ايگناشس نويسنده کتاب آن را در قالب يک دختر ايراني- اردني تصوير کرده است. برخورد لئوناردو دي کاپريو با گلشيفته فراهاني در فيلم هنگامي رخ مي دهد که شخصيت راجر فريس مامور اطلاعاتي بلندپايه سيا در جريان ماموريتش براي به دام انداختن تروريست معروف «سليمان» مجروح مي شود و در کلينيکي که فراهاني در آن کار مي کند بستري مي شود. ريدلي اسکات کارگردان معروف فيلم ديروز درباره نحوه انتخاب فراهاني براي نقش عايشه گفت؛ «ما خيلي خوشبخت بوديم که او را به دست آورديم. گلشيفته يکي از مهم ترين بازيگران زن ايراني است. من او را نخستين بار در يک نوار ويدئويي که فيلمي از او داشت، ديدم که بسيار تاثيرگذار بود. بسيار فوق العاده و يک بازيگر کلاسيک کامل بود. بعد سرانجام توانستيم او را از نزديک ببينيم. انرژي خاصي داشت که توصيفش مشکل است.» اسکات با اين توصيف که «از او انرژي و شور خاصي تراوش کرد» از زيبايي خاص فراهاني و اينکه «دوربين واقعاً او را دوست دارد» صحبت مي کند. فراهاني هم در اين گفت وگو که امانوئل لوي آن را انجام داده است در توصيف شخصيت عايشه مي گويد؛ «عايشه يک پرستار است اما عملاً به اندازه يک پزشک آگاهي دارد. در آغاز او فريس را جالب مي يابد اما به صورت جدي به او توجه نمي کند. وقتي کشف مي کند که او يک قلب رئوف دارد به خودش اجازه درگيري بيشتر مي دهد.» امانوئل لوي در گزارش اش اين نکته را مورد تاکيد قرار داده که ويژگي هاي مذهبي مسلمانان بر ارتباط بين شخصيت هاي فريس و عايشه سايه افکنده و سازندگان فيلم نيز اين نکته را مورد توجه قرار داده اند. آنچنان که شخصيت عايشه با بازي فراهاني از تماس با دي کاپريو خودداري مي کند. در اين باره ريدلي اسکات توضيح داده است؛ «فريس حتي نمي تواند با عايشه دست بدهد چون مي داند که اين موضوع مي تواند براي او خيلي بد باشد.» در ادامه گزارش صحبت هاي لئوناردو دي کاپريو درباره گلشيفته آمده که در نوع خود جالب است. دي کاپريو گفته است؛ «گلشيفته يک بازيگر خارق العاده است. بخشي از ناآگاهي او نسبت بر روابط زنان و مردان در فيلم هاي غربي بر روابط فريس و عايشه سايه افکنده که او به خوبي از عهده اجراي آن برآمده است. فريس احساس نزديکي بسيار زيادي به عايشه دارد. او بسيار به فرهنگ عايشه و سنت او احترام مي گذارد و براي توسعه ارتباطش با او فعاليت مي کند.» «لئو بسيار بزرگ بود.» اين شروع صحبت هاي گلشيفته درباره دي کاپريو است که چنين ادامه پيدا مي کند؛ «او بسيار بخشنده بود و به من احساس راحتي کامل مي داد. او واقعاً به من کمک زيادي کرد. همکاري با او براي من افتخار بزرگي بود.» صحبت هاي تهيه کننده اجرايي درباره بازي گلشيفته و دي کاپريو پايان دهنده اين گزارش است که از حاصل فوق العاده اين ترکيب صحبت کرده است. جمعه 10 اکتبر (19 مهر) اکران رسمي فيلم شروع مي شود در حالي که نمايش هاي ويژه افتتاحيه فيلم از هفته آينده آغاز مي شود. ظاهراً نيويورک اولين مقصد عوامل است که فراهاني نيز در آن حاضر خواهد بود..» اين شروع صحبت هاي گلشيفته درباره دي کاپريو است که چنين ادامه پيدا مي کند؛ «او بسيار بخشنده بود و به من احساس راحتي کامل مي داد. او واقعاً به من کمک زيادي کرد. همکاري با او براي من افتخار بزرگي بود.» صحبت هاي تهيه کننده اجرايي درباره بازي گلشيفته و دي کاپريو پايان دهنده اين گزارش است که از حاصل فوق العاده اين ترکيب صحبت کرده است. جمعه 10 اکتبر (19 مهر) اکران رسمي فيلم شروع مي شود در حالي که نمايش هاي ويژه افتتاحيه فيلم از هفته آينده آغاز مي شود. ظاهراً نيويورک اولين مقصد عوامل است که فراهاني نيز در آن حاضر خواهد بود.

وقتی مرگ برات نامه ی بنفش می فرسته !!!

2008-09-27T03:43:00.000-07:00

دیروز کتاب " هجوم دوباره مرگ " ساراماگو رو تموم کردم ، اولین کتابی بود که ازش می خوندم البته "کوری" تو نوبته !!!

کتاب خیلی خیلی قشنگ و بسیار جالبی بود ... همه چیز تو این کتاب غیر منتظره و سورپریز کننده بود .... موضوع کاملا غیر واقعی و در عین حال جالب بود و با وجود همه ی چیزای غیر عادی داستان ، ساراماگو همه ی جنبه های اتفاق رو درنظر گرفته و حسابی شگفت زده می شی که چطوری آدم می تونه به همه ی این چیزا فکر کنه !!!

خلاصه کتاب خوبی بود ... حرفهای دیگه ام تو پست قبلی (انگلیسی) هست اگه خواستین بخونین ... اینجا هم مطلبی درباره ی کتاب می آورم :

اگر مرگ نباشد
خوزه ساراماگو نويسنده پرتغالي و برنده جايزه ادبي نوبل به زعم بسياري از منتقدان ادبيات داستاني استاد ايجاد كردن لحظه‌هاي ناب است، لحظه‌هايي كه ممكن است در طول روز بارها از ذهن ما بگذرد ولي قدرت ثبت و ضبط آن را نداشته باشيم.در شهري بي‌نام و نشان و كاملا خيالي چند تن از افراد سودجو قصد دارند با «مرگ» كه در اعتصاب به سر مي‌برد ملاقاتي داشته باشند، آن‌ها مي‌كوشند تا از اين اتفاق كمال استفاده را ببرند و بر همين اساس بيمارستان شهر را به محلي براي داد و ستد مبدل مي‌كنند و در مقابل دريافت وجه به افراد خسته از زندگي قول مي‌دهند كه مرگ را راضي به قبض روح آن‌ها كنند و... خوزه ساراماگو براي انتخاب لحظه‌هاي درخشان داستان‌هايش هرگز به خود و خواننده‌اش زحمت نمي‌دهد و تلاش مي‌كند كه با عناصر معمولي جهاني كاملا حيرت‌آور خلق كند. ساراماگو آن‌گونه كه خودش گفته همواره سعي مي‌كند كه شخصيت‌هاي داستاني‌اش را بسيار ساده بسازد، نه خيلي زيبا و نه خيلي زشت؛ كه در موقعيت‌هاي خاص به دليل احساس دوستي و با عشق به يكديگر مي‌رسند. دنياي خوزه ساراماگو دنياي صلح است، صلحي كه او دوست ندارد با كوچكترين اتفاقات طبيعي زندگي پايمال شود. بي‌گمان مي‌توان گفت كه رمان «هجوم دوباره مرگ» يكي از آثار بزرگ جهان است كه تخيلي سرشار را با خود يدك مي‌كشد، ساراماگو در اين داستان نيز مانند بسياري از ديگر آثارش موفق شده كه ضربه احساسي آغاز اثرش را تا پايان حفظ كند و تعليقي شيرين پديد بياورد كه از نويسنده‌اي چون او انتظار مي‌رود. استفاده از عنصر مرگ و شخصيت بخشيدن داستاني به آن در بيشتر كارهاي اين نويسنده سابقه دارد. اين موضوع در آثاري چون «كوري» و «سالمرگ ريكاردوريش» بيشتر نمود دارد و در «هجوم دوباره مرگ» به اوج خود رسيده است. ساراماگو در «هجوم دوباره مرگ» به سوال ازلي‌ـ‌ابدي بشر اشاره دارد: «اگر مرگ نبود چه بلايي بر سر بشر مي‌آمد؟» ساراماگو در اغلب كارهايش تمامي نابساماني‌هاي بشر را برخاسته از خواسته خودش مي‌داند و معتقد است كه نبود ايمان و نشناختن پيشينه‌هاي انساني موجب هرج و مرج‌هاي رايج در ميان انسان‌ها شده است. اين نويسنده كه پيام‌هاي زيبايش را معمولا در هاله‌اي از طنز مي‌گنجاند در «هجوم دوباره مرگ» هم به خوبي از اين عنصر استفاده كرده و ماجراي تخيل برانگيزش را پيش برده است. رمان «هجوم دوباره مرگ» حكايت آدم‌هايي است كه مرگ از آن‌ها روي گردانده است، آدم‌هايي كه در عرض چند ماه اين خلاءبزرگ را احساس كرده‌اند و ملتمسانه منتظر بازگشت دوباره او هستند. ساراماگو در اين كار به نحو بسيار شايسته‌اي اوضاع رقت‌انگيز بشر در نبود مرگ را به تصوير كشيده‌؛ تصويري كه با دلهره‌ها و از سر و كول همديگر بالا رفتن‌ها براي سبقت گرفتن از همديگر در رسيدن هر چه زودتر به مرگ به اوج رسيده است. يكي از عادات خوزه ساراماگو در عالم نويسندگي عادت طولاني‌نويسي بدون دليل است كه متاسفانه در اين كار هم وجود دارد، عادتي كه ريشه در تاكيد بيش از اندازه به تفهيم خواننده دارد. ساراماگو مي‌توانست موضوع بديع‌اش را در نيمي از اين حجم بگنجاند و با توصيف‌هاي چند باره لذت ايجاد شده را در ذهن خواننده از بين نبرد؛ اي كاش او تمام توانش را در همان فضاي بيمارستان خلاصه مي‌كرد و از خير گنجاندن شخصيت‌هاي اضافه هم مي‌گذشت. هرج و مرجي كه ساراماگو در محيط بيمارستان ساخته به خودي خود مي‌تواند به عنوان يك اثر به ياد ماندني در ذهن خواننده جاودانه شود، خصوصا آن لحظاتي كه اين محيط به تسخير افراد پير در مي‌آيد و آن‌ها در طلب مرگ گوي سبقت را از ديگران مي‌ربايند. ضربه ناگهاني آغاز رمان «هجوم دوباره مرگ» كه نشانگر از دست رفتن نظم موقت جهان است ،به شكلي غير‌مستقيم به نظم دروني و اصولي انسان‌ها اشاره داردكه هم اكنون از ميان رفته و آن‌ها به تعبير مولانا در جهاني بي چون گرفتار آمده‌اند. ساراماگو در اين اثر نگاهي فلسفي دارد كه در خلال آن مخاطبش را مسحور نگاه خود مي‌كند، نويسنده رمان «هجوم دوباره مرگ» البته تمام انسان‌ها را در مواجهه با نبود مرگ يكسان توصيف نمي‌كند و نگاه مرگ هم به همه آن‌ها نگاهي از يك زاويه نيست. شخصيت بسيار خوبي كه در اين رمان بيشتر از افراد ديگر در ذهن خواننده جا خوش مي‌كند، شخصيت يك مرد موسيقي‌دان است كه مرگ علاقه عجيبي به دوستي با او دارد. مرگ در اين رمان داراي تشكيلاتي چون يك وزارتخانه است كه بدون مراجعه به مستندات به خاتمه زندگي هيچ كس اقدام نكرده و كاملا انصاف را رعايت مي‌كند، بر همين اساس او مجبور است كه در رسيدگي به پرونده مرد موسيقي‌دان تامل بيشتري از خود نشان دهد. نكته بسيار درخشان ديگري كه در اين رمان بايد به آن اشاره شود پيدا شدن چند دلال است كه تلاش مي‌كنند با سوءاستفاده از وضعيت پيش آمده و نزديك شدن به مرگ و پيشنهاد رشوه، او را به گرفتن جان افرادي كه پول مي‌دهند ترغيب كنند، نكته‌اي كه آكنده از طنزي تلخ است و خواننده با وجود آن كه لبخندي به لب مي‌آورد اشكي هم مي‌ريزد. رمان «هجوم دوباره مرگ» به خواننده نشان مي‌دهد كه اگر مرگ نباشد چه بلايي ممكن است بر سر بشر بيايد و جستجو كردن مرگ تا چه اندازه مي‌تواند كاري طاقت‌فرسا و بي‌نتيجه باشد. به هر حال رمان «هجوم دوباره مرگ» با تمام زياده‌گويي‌هايش اثري است كه خواندنش خالي از لطف نيست، اثري كه در نوع خود متفاوت و دوست‌داشتني است. چاپ سوم رمان «هجوم دوباره مرگ» به تازگي توسط نشر نگاه عرضه شده است.

when death sends you purple letters !!!!

2008-09-26T23:08:00.000-07:00

I've recently read the book "las intermintencias la muerte " as the original name , translated into "death at Intervals" or "death with interruptions" in english and " هجوم دوباره مرگ " in farsi ....

it was really nice , full of imaginations about an event which will never happen ! the book starts with a very deep and interesting sentence : " the next day noone died ! " " روز بعد کسی نمرد " ... can you just imagine that ? it was so surprising when i read it ... you may think it must be a joke but you'll see that all the events of the books starts from here ! ... and i really enjoyed the smart writing of Saramago who had thought of every possible thing ! ....

the next srprising thing is to imagine death as a woman who lives in her home usually and then suddenly she fall in love !....

so i really suggest yo to read this ... and there will be more about the book (this time i won't write about the writer Saramago , i will wait until i have read the "Blindness" .....)

On the first day of the new year, no one dies. This of course causes consternation among politicians, religious leaders, morticians, and doctors. Among the general public, on the other hand, there is initially celebration ; flags are hung out on balconies, people dance in the streets. They have achieved the great goal of humanity ; eternal life. Then reality hits home ;families are left to care for the permanently dying, life-insurance policies become meaningless, and funeral parlors are reduced to arranging burials for pet dogs, cats, hamsters, and parrots.Death sits in her chilly apartment, where she lives alone with scythe and filing cabinets, and contemplates her experiment ; What if no one ever died again? What if she, death with a small d, became human and were to fall in love?Publishers WeeklySaramago's philosophical page-turner hinges on death taking a holiday. And, Saramago being Saramago, he turns what could be the stuff of late-night stoner debate into a lucid, playful and politically edgy novel of ideas. For reasons initially unclear, people stop dying in an unnamed country on New Year's Day. Shortly after death begins her break (death is a woman here), there's "a catastrophic collapse" in the funeral industry; disruption in hospitals of "the usual rotational process of patients coming in, getting better or dying"; and general havoc. There's much debate and discussion on the link between death, resurrection and the church, and while "the clandestine traffic of the terminally ill" into bordering countries leads to government collusion with the criminal "self-styled maphia," death falls in love with a terminally ill cellist. Saramago adds two satisfying cliffhangers-how far can he go with the concept, and will death succumb to human love? The package is profound, resonant and-bonus-entertaining

On the first day of the New Year, no one dies. This understandably causes great consternation amongst religious leaders - if there's no death, there can be no resurrection and therefore no reason for religion - and what will be the effect on pensions, the social services, hospitals? Funeral directors are reduced to arranging funerals for dogs, cats, hamsters and parrots. Life insurance policies become meaningless. Amid the general public, on the other hand, there is initially celebration: flags are hung out on balconies and people dance in the streets. They have achieved the great goal of humanity - eternal life. But will death's disappearance benefit the human race, or will this sudden abeyance backfire? How long can families cope with malingering elderly relatives who scratch at death's door while the portal remains firmly shut?Then, seven months later, death returns, heralded by purple envelopes informing the recipients that their time is up. Death herself is now writing personal notes giving one week's notice. However, when an envelope is unexpectedly returned to her, death begins to experience strange, almost human emotions.In his new novel, Jose Saramago again turns the world on its head - an everyday event is snatched away, and humankind is left to make of it what it will.

A mighty Heart

2008-09-19T07:19:00.001-07:00

this is the name of a very beautiful and astonishing movie which i really like , you will see a very strong woman who fights all the bad events she encounter and all she has is her hope , a very emotional woman who is forced to suffer many things ..... after you see the movie you will agree that this is the best performance of Angelina Jolie ..... i really liked this movie and i hope you enjoy it too .

there will be more information about it :

A Mighty Heart

Starring:
Angelina Jolie, Dan Futterman, Irrfan Khan, Adnan Siddiqui, Alyy Khan
Directed by:
Michael Winterbottom
Produced by:
Andrew Eaton, Brad Pitt, Dede Gardner

On January 23, 2002, Mariane Pearl's world changed forever. Her husband Daniel, South Asia bureau chief for the Wall Street Journal, was researching a story on shoe bomber Richard Reid. The story drew them to Karachi where a go-between had promised access to an elusive source. As Danny left for the meeting, he told Mariane he might be late for dinner. He never returned. In the face of death, Danny's spirit of defiance and his unflinching belief in the power of journalism led Mariane to write about his disappearance, the intense effort to find him and his eventual murder in her memoir "A Mighty Heart: The Brave Life and Death of My Husband Danny Pearl." Six months pregnant when the ordeal began, she was carrying a son that Danny hoped to name Adam. She wrote the book to introduce Adam to the father he would never meet. Transcending religion, race and nationality, Mariane's courageous desire to rise above the bitterness and hatred that continues to plague this post 9/11 world, serves as the purest expression of the joy of life she and Danny shared.

by Roger Ebert :

"A Mighty Heart" begins with shots of the teeming streets of Karachi, Pakistan, a city with a population that seems jammed in, shoulder to shoulder. Terrorists will emerge from this sea of humanity, kidnap the American journalist Daniel Pearl and disappear. The film is about the desperate search for Pearl (Dan Futterman) before the release of the appalling video showing him being beheaded. It is told largely through the eyes of and based on a memoir by his widow, Mariane.
We know how the story is going to end. The real drama is played out with the natures of the people looking for him. They include his pregnant wife, a French radio journalist who conceals her grief behind a cool and calculating facade to help her husband's chances; their friend (Archie Panjabi), whose apartment becomes a nerve center; a Pakistan security official (Irrfan Khan) whose uncertain position reflects the way his country accepts American money and harbors terrorists; an American agent (Will Patton) whose skills are better adapted to American cities, and one of Pearl's bosses at the Wall Street Journal (Denis O'Hare), who offers encouragement without much reason.
Standing at the center of the story is Mariane Pearl, played by Angelina Jolie in a performance that is both physically and emotionally convincing. A few obvious makeup changes make her resemble the woman we saw so often on TV (curly hair, darker skin, the swelling belly), but Jolie's performance depends above all on inner conviction; she reminds us, as we saw in some of her earlier films like "Girl, Interrupted" (1999), that she is a skilled actress and not merely (however entertainingly) a Tomb Raider.
The movie, directed by the versatile British filmmaker Michael Winterbottom ("24 Hour Party People," "The Road to Guantanamo"), is notable for what it leaves out. Although we do meet the possible suspect Omar (Aly Khan), there are not any detailed scenes of Pearl with his kidnappers, no portrayals of their personalities or motivations, and we do not see the beheading and its video. That last is not just because of Winterbottom's tact and taste, but because (I think) he wants to portray the way Pearl has almost disappeared into another dimension. His kidnappers have transported him outside the zone of human values and common sense. We reflect that the majority of Muslims do not approve of the behavior of Islamic terrorists, just as the majority of Americans disapprove of the war in Iraq.
Many thrillers depend on action, conflict, triumph and defeat. This one depends on impotence and frustration. The kidnappers cannot do more than snatch one unarmed man after he gets out of a taxi, and Pearl's friends are lost in a maze of clues, lies, gossip and dead ends. The movie has been described as a "police procedural," but I saw it more as a stalemate.
Mariane Pearl reminds us in her book, and the movie reminds us, too, that some 230 other journalists had lost their lives at the time of Pearl's kidnapping, most of them during the conflict in Iraq. That means they proportionately had a higher death rate than combat soldiers. That's partly because they are ill-prepared for the risks they take and partly because they're targets. The Americans who complain about "negative" news are the ideological cousins of those who shoot at CNN crews. The news is the news, good or bad, and those who resent being informed of it are pitiful. More Americans are well-informed about current sports and auto-racing statistics, I sometimes think, than anything else.
What is most fascinating about Mariane Pearl, in life and in this movie, is that she is not a stereotyped hysterical wife, weeping on camera, but a cool, courageous woman who behaves in a way best calculated to save her husband's life. Listen to her speak and sense how her mind works. While you experience the fear and tension that Winterbottom records, see also how she tries to use it and not merely be its victim. (In the same sense, the statements of the parents of Blair Holt, the boy who died in a senseless shooting on a Chicago bus, have glowed with intelligence and sanity, despite their grief.)
What is best about "A Mighty Heart" is that it doesn't reduce the Daniel Pearl story to a plot, but elevates it to a tragedy. A tragedy that illuminates and grieves for the hatred that runs loose in our world, hatred as a mad dog that attacks everyone. Attacks them for what seems, to the dog, the best of reasons.

By Eleanor Ringel Gillespie

Atlanta Journal-Constitution

In a sense, "A Mighty Heart," the story of the search for Wall Street Journal reporter Danny Pearl, is "All the President's Men" for the 21st century.
Granted, it isn't as good as the Dustin Hoffman/Robert Redford Watergate classic. Still, it celebrates that same sort of journalistic courage, integrity and resolve — albeit in more tragic circumstances.
Further, it echoes the style of the earlier film. That is, a painstaking two-step-forward, one-step-back procedural, leading to a foregone conclusion.
Everyone knew what happened to Nixon. Almost everyone knows what happened to Pearl. In case you don't, while in Pakistan on assignment for the Journal, the former Atlantan (he started at the paper's Atlanta bureau in 1990) was kidnapped and later beheaded by terrorists.
"A Mighty Heart" takes Danny's (Dan Futterman) abduction and eventual execution as its starting point. But it takes its power and plotline from the memoir his wife, Mariane (Angela Jolie), also a journalist, wrote after he was murdered.
The Pearls were living in Karachi, Pakistan. Before they left the country, he wanted to chase down one last story on Richard Reid, the so-called shoe bomber. On Jan. 23, 2002, Danny left for a fatal last interview. Heeding the warnings of others to meet at a public place, he had his driver drop him off at the Village Restaurant. Then he vanished.
The film charts the five-week search that ensued as U.S. government agents led by Randall Bennett (Will Patton); Pakistani authorities headed by a man only known as Captain (Irfan Khan); and Danny's old colleagues at the newspaper, John Bussey (Denis O'Hare) and Steve LeVine (Gary Wilmes), converge on the house where Mariane is staying. They all want to help, but the city is a jungle of dead ends and false alarms, stale leads and treacherous men.
As they scour the dangerous political maze and the Byzantine back streets, of Karachi, the rumors fly: Danny was a CIA agent. He was with the Mossad. Or, as one Pakistani official insists, he was working for India against Pakistan. And there is always the persistent whispered fear: Do his captors know he's Jewish?
Michael Winterbottom, the prolific and eclectic director of everything from "Tristram Shandy: A Cock and Bull Story" and "Jude" to "24 Hour Party People" and "The Claim," goes back and forth between two realities. There's Mariane's stoic composure as, housebound but still a journalist, she works her contacts via cellphones, e-mails and the Internet (the film gets to the point where the constant ringing of someone's cellphone is like an electric jolt).
And there is crowded, gridlocked Karachi, where cabs and cars share the street with sheep and goats while brightly painted buses lumber through the madness like brightly painted elephants. Winterbottom shows us how easily Danny — or anyone — could be swallowed up in this teeming maelstrom of poverty, fundamentalism, terrorism and whatever else the unstable region has to offer.
Winterbottom uses a terse, almost docudrama style that works better on some levels than others. His rigorous, unsentimental approach mirrors the journalistic ethics and need to know embodied by the Pearls. Still, he makes it difficult for us to find an emotional center with which we can identify. A lesser filmmaker would've focused on Danny or on one of the men conducting the search. Winterbottom hones in on the woman left behind to wait — the Penelope to a doomed Odysseus, fending off not suitors but unspeakable fears.
Jolie, who won raves from the tough crowd in Cannes, uses an Olivier-like external approach: disguising herself in Mariane's coal-black Mediterranean curls, slightly darker skin and unique accent (she is part Afro-Cuban, part Dutch and was raised in France). The actress and Winterbottom make Mariane the mighty heart of their movie, and Jolie plunges into the role — whether she's demonstrating a heroic self-possession or wailing in the dark like some mortally wounded animal.

sources : yahoo movies , rogerebert.suntimes.com

من ديگه رسما دانشجو شدم !!!!

2008-09-19T07:19:00.000-07:00

من ديگه جدي جدي دانشجو شدم ... چهارشنبه رفته بودم ثبت نام حضوري ... البته خيلي خسته شدم ولي يه هيجان خاص و قشنگي داشت ... محيط جديد ، آدماي جديد و از همه ي شهرها ، درسهاي جديد و از همه مهمتر يه لقب جديد : دانشجو

خلاصه فعلا دارم با اين لقب حال مي كنم ! تازه دانشگاه تهران از الان يه كاري كرده كه حسابي بهمون خوش بگذره : روز اول يعني 2 مهر جشن دارن واسه ي ماها كه به قول خودشون جديدالوروديم ! هفته ي بعدش افطاري دعوتيم و هفته ي بعدشم مي ريم اردو !!! حالا ديگه اين هيجان داره هر روز بيشتر مي شه تا برم ببينم چقدر خوشم مياد !

از همه بدتر برنامه مون بود . يك برنامه ي مزخرف كه اولا هر روز بايد بري دانشگاه حتي واسه ي يك كلاس ، دوما برنامه ام تا دلت بخواد خالي داره يعني صبح كلاس داري بعديش بعد از ظهر است و از اين چيزها ... حالا من فعلا اين چيزها رو نديد مي گيرم چون قرار نيست از همين اول بهونه بيارم و قراره حسابي خوش بگذرونم !!! ..................................... تا بعد

It’s a lovely rainy day !

2008-09-15T11:10:00.000-07:00

hi , today I want to introduce a really beatiful book , Odette Toulemonde by Eric Emmanuel Schmitt . it is a book with five short stories written for women ! i myself didn't get it when i saw this words on the book , but after i read the book i found that it was really written for women to enjoy it , they're not cheap stories at all but when you read the book you will understand that women will enjoy it much more than men !

there will be a biography about Schmitt and some reviews about the book ...

biography :

Within a decade, Eric-Emmanuel Schmitt has become one of the most read and acted French-language authors in the world.
Born in 1960, he attended the prestigious Ecole Normale Supérieure where he was awarded a doctorate in Philosophy and the top French teaching qualification. Schmitt first made a name for himself in the theatre with The Visitor, a play that posits a meeting between Freud and – possibly – God; the work soon became a classic and is now part of international repertoire. Further successes quickly followed, including Enigma Variations, The Libertine, Between Worlds, Partners in Crime, My Gospels and Sentimental Tectonics. Acclaimed by audiences and critics alike, his plays have won several Molières and the French Academy’s ‘Grand Prix du Théâtre’. His works are now played in over 40 countries.

More recently, the four novellas that make up his Cycle de l’Invisible, a series of tales dealing with childhood and spirituality, have met with huge success both on stage and in the bookshops. These are Milarepa, Monsieur Ibrahim and the Flowers of the Koran, Oscar and the Lady in Pink and Noah’s Child. Much of his literary career has been devoted to writing novels. An early novel, The Sect of the Egoists, was followed by novels of light, The Gospel According to Pilate, and shadows, The Alternative Hypothesis. Since then he has written When I was a Work of Art, a whimsical and contemporary version of the Faustus myth and My Life with Mozart, a strikingly original compilation of private correspondence with the Austrian composer. Two short stories collections supplement his works: Odette Toulemonde and Other Stories, celabrating women's quest for happiness and Ostend's Dreamer, a tribute to the power of imagination.

A keen music-lover, Eric-Emmanuel Schmitt has also translated into French The Marriage of Figaro and Don Giovanni from the original Italian. His fertile imagination continues to open new doors and cast unusual reflections. Odette Toulemonde, the first motion picture he wrote and directed has been running on European screens in 2007.
Eric-Emmanuel Schmitt lives in Brussels and all his French-language works are published by Albin Michel.

Odette Toulemonde and other stories :

With his customary tenderness and never judgingly, Eric-Emmanuel Schmitt brings us a gallerry of unforgettable characters, each one seeking happiness: fron a humble salesgirl to an implacable millionaire; from a thirty-year-old woman with no illusions to a mysterious barefoot princess- with a few ambiguous husbands, cowardly lovers and mothers who suffer from never having daughters throw in.
Eight love stories that explore the whims of destiny and the most intimate secrets of the human heart.

interview with Schmitt about the book :

This is your first volume of short stories…

EES. Short stories are a bit like water colours. You have to waste a lot of paper just to come up with one. In these, I found a style of expression that suited me perfectly: the short-story life. A short story is a life speeded up: you’ve got to tell a whole life in thirty pages. As I prefer suggesting to writing, I felt completely at home.

These stories came about in a curious way…

Yes, while I was filming and editing my film (Odette Toulemonde, with Catherine Frot, out early 2007). When I signed the contract, I was told: “You’re not contracted to write, of course.” Now, that was an incitement!

These stories are all about the quest for happiness?

(He quotes a line from the book.) “It’s a lovely rainy day!” The older I get, the deeper grows a source of inner happiness that is simply my wonder, and almost gratitude, at being alive. But these eight stories are about people’s complexity. None of the characters is rigidly one-sided. There is always the opposite side.

You are not afraid of mystery…

No, nor even of leading my readers to ends that are like trapdoors opening up. I trust my readers’ sensitivity. I’m a doctor in Philosophy, but when I sit down to write, I’m choosing to express myself through fiction, in other words, metaphor. An author has to trigger an impulse, an emotion which the reader then lives with.

Odette Toulemonde was inspired by a genuine encounter?One day, I was signing books on the banks of the Baltic. I was feeling miserable because I was lonely and it was my birthday. A lady came up to me dressed in her best and handed me a letter covered in garlands and angels and with a red foam heart inside. A dreadful thought occurred to me: I thought “Am I worthy of such readers?” An hour later in my hotel room, I opened the letter. It was wonderful, and I spent the night with the foam heart.

Interview by Pierre Vasseur

hope you enjoy the book !

يك روز خيلي قشنگ باراني !!!

2008-09-15T10:33:00.000-07:00

سلام . امروز يه چيزهايي راجع به كتاب "يك روز قشنگ باراني" از اريك-امانوئل اشميت ميزارم ... كتاب خيلي زيبايي بود من خيلي دوستش داشتم ... چند تا داستان زيبا ي زنونه ! من خودم هم اولش كه كتاب رو گرفتم نفهميدم منظورشون از داستان هاي زنونه چيه ولي با خوندن داستانها فهميدم كه ميشه داستان هايي نوشت كه بيشتر زنها از خوندنشون لذت ببرن البته منظورم اصلا از اين داستان هاي خاله زنكي نيست ها ! ... بيشتر نمي تونم منظورم رو برسونم بايد خودتون بخونيدشون ... ايجا من بيوگرافي اشميت و چند تا مطلب راجع به اين كتاب ميزارم ... اميدوارم خوشتون بياد

بيوگرافي اريك امانوئل اشميت :

زندگي اريك امانوئل اشميت – داستان‌نويس، نمايشنامه‌نويس، فيلمساز، فلسفه‌دان و موسيقي‌دان– بيش از آنچه فكرش را بكنيد عجيب و غريب است. با اينكه اسمش به آلماني‌ها مي‌خورد، فرانسوي است؛ در ليون فرانسه به دنيا آمده (1960) و امروز در بروكسل بلژيك، توي دفتر كارش به اسم «محل گوش دادن» در يك اتاق زير شيرواني نورگير – كه مثل يك آتليه هنري است – زندگي مي‌كند.
امانوئل اشميت از بچگي شيفته موسيقي بود و از 9سالگي پيانو ياد گرفت. به جز موسيقي عشقش اين بود كه يك شاهزاده باشد اما وقتي فهميد پدر و مادرش از خانواده سلطنتي‌اي نيستند، خيلي زود مأيوس شد. يك وقتي هم رؤيايش اين بود كه «والت ديسني» باشد چون مي‌ديد كه مردم با رفتن به شهربازي چطور به هيجان مي‌آيند و پر از لذت مي‌شوند. اما استادان‌اش او را به جاي رؤياپردازي، به نوشتن تشويق مي‌كردند و مدام به او گوشزد مي‌كردند كه استعداد خوبي براي نويسندگي دارد.
همين شد كه اشميت جوان از 11سالگي نوشتن را شروع كرد و در 16سالگي اولين نمايشنامه‌اش را با نام «گره‌گوار» يا «چرا نخود فرنگي سبز است؟» منتشر كرد. اما چون عاشق آرسن لوپن بود و كارش را در مقايسه با ماجراهاي او بي‌ارزش مي‌ديد، ترجيح داد نوشتن را رها كند.
پدر اشميت، قهرمان مشتزني فرانسه بود و مادرش هم قهرمان دو و ميداني. طبيعي بود كه همه فكر كنند امانوئل جوان بعد از كنار گذاشتن نويسندگي سراغ ورزش برود. اما همه اشتباه مي‌كردند؛ اشميت دور از همه اين ماجراها، به دانشگاه رفت و فلسفه خواند. در 26سالگي تز دكترايش را ارائه داد و بلافاصله مشغول تدريس فلسفه شد.
ولي 3 سال بعد (1989)، امانوئل اشميتي‌ كه در خانواده‌اي غيرمذهبي به دنيا آمده بود، در محيطي غيرمذهبي بزرگ شده بود و به هر چيزي سرك كشيده بود جز مذهب، يكباره زيرورو شد و تبديل به نويسنده‌اي شد كه رگه‌هاي مذهب در آثارش بيشتر از هر چيز ديگري خودنمايي مي‌كرد.
داستان از اين قرار بود كه در بهار 1989، اشميت و دوستان‌اش در يك سفر تفريحي به بيابان‌هاي آفريقا، گم مي‌شوند و اشميت از همه جدا مي‌افتد؛ «از آنجايي كه چيزي همراهم نبود،‌ بايد مي‌ترسيدم اما برعكس، احساس متفاوتي داشتم و شب مطلق را تجربه مي‌كردم.
اين جمله مدام در ذهنم قوت مي‌گرفت و تكرار مي‌شد كه هر چيز حكمتي دارد و من مفهوم مرگ را در تنهايي، مثل يك رويداد غافلگيرانه پذيرفتم. در طول شب، جاودانگي را تجربه كردم و از آن به بعد فهميدم كه در درونم چيزي بيشتر از خودم هست. از همان روز توانستم بنويسم.»
امانوئل اشميت از سال1991 و با نمايشنامه «شب والوني» دوباره نوشتن را از سر گرفت؛ بعد هم «ميلارپا» را نوشت كه يك تك‌گويي بر اساس تعاليم بودا ست. «مسيو ابراهيم و گل‌هاي قرآن» را تحت تاثير تصوف يك پيرمرد مسلمان و «اسكار و بانوي صورتي» را با محوريت دين مسيح نوشت.
«فرزند نوح» را بر اساس آموزه‌هاي يهوديت و رمان مهم و تاثيرگذار «انجيل‌هاي من» را هم بر اساس داستان انجيلي تصليب نوشت اما از ديد پينتوس پيلاطس – حاكم رومي آن روز- كه در حل معماي رستاخير مسيح با عقل منطقي ناكام مانده. طرح داستان‌ها و نمايشنامه‌هاي امانوئل اشميت معمولا ساده و شبيه به هم است.

كتابخانه امانوئل اشميت:

انجيل‌هاي من كتاب دو بخش به هم مرتبط دارد؛ يكي «شب باغ زيتون» ‌كه روايت زندگي حضرت مسيح است از كودكي تا نجارشدن و به پيامبري رسيدن؛ روايت دوم «انجيل به روايت پيلاطس» كه از فرداي تصليب شروع مي‌شود. پيلاطس كه حاكم شهر است و خودش دستور مصلوب‌كردن مسيح(ع) را داده، هنوز در شك و حيرت است. اين كتاب در سال 2004 در يك نظرسنجي، كتاب محبوب زنان فرانسه شد.
خرده‌جنايت‌هاي‌زناشويي ژيل كه به خاطر افتادن از پله‌ها، 15 روز در بيمارستان بوده، حالا دچار فراموشي شده است و همراه همسرش ليز به خانه برگشته. او مــي‌خــواهد با تعريف‌هاي ليز از گذشته و ديروزش، خودش را پيدا كند. اما ظاهرا نه ژيل حافظه‌اش را از دست داده، نه ليز راست مي‌گويد، و نه هيچ‌چيز ديگري سر جايش است.
گل‌هاي معرفت مجموعه 3 داستان بلند «ميلارپا»، «مسيو ابراهيم و گل‌هاي قرآن» و «اسكار و بانوي صورتي». داستان‌ها به ترتيب تمي بودايي، اسلامي و مسيحي دارند. اشميت اسم اصلي اين مجموعه را «نامرئي» گذاشته. معروف‌ترين داستان اين مجموعه «مسيو ابراهيم و گل‌هاي قرآن» است كه در آن پسربچه‌اي يهودي، پسر خوانده مسيو ابراهيم مسلمان مي‌شود.
مهمانسراي دو دنيا نمايشنامه‌اي است در يك پرده؛ 6نفر در يك مهمانخانه به هم رسيده‌اند، هيچ كدام‌شان مطمئن نيستند كجا هستند، هيچ‌كدام نمي‌دانند اينجا چه كار مي‌كنند، هيچ‌كدام نمي‌دانند تا كي اينجا هستند و هيچ‌كدام نمي‌‌دانند به كجا خواهند رفت. بازهم نبايد به حرف‌هاي رد و بدل شده اعتماد كرد...
نواي اسرارآميزاريك لارسن جوان، خبرنگاري است كه بعد از درخواست‌هاي فراوان براي مصاحبه، حالا به جزيره‌اي آمده كه ابل زنوركو، نويسنده برنده نوبل، آنجا تك و تنها زندگي مي‌كند. لارسن قرار است در مورد آخرين كتاب زنوركو، «عشق و ناگفته‌ها» مصاحبه بگيرد. اما پاي زني به نام هلن در وسط صحبت‌ها به ميان مي‌آيد و... . اين نمايش پارسال در تالار چهارسو روي سن رفت.
يك روز قشنگ باراني آخرين كتابي كه از اشميت به فارسي برگردانده شده، مجموعه 5 داستان كوتاه است كه هركدام داستان يك زن را تعريف مي‌كنند. هركدام از اين 5 زن، باوجود همه تفاوت‌ها، يك شباهت كلي دارند؛ همه در جست‌وجوي حقيقت و معناي زندگي هستند.

يك روز قشنگ باراني داستان زني جوان و بدبين است كه فقط معايب و نقص ها را مي بيند نه زيبايي ها را.هلن در مسير زندگي خود با مردي ازدواج مي كند كه خوشبين و شاد است و مسير زندگي او را تغيير مي دهد.
اما امانوئل اشميت فقط از تاثير مردان كه يا شوهر ند يا فرزند يا پدر قصه نمي گويد او در داستان "ادت معمولي "از مرد نويسنده مشهوري حكايت مي كند كه داستان هاي عامه پسند مي نويسد و در اوج ناكامي زني كه خواننده پر و پا قرص او ست زندگي اش را نجات مي دهد يعني به او اميد و عشق مي بخشد.
داستان غريبه كه زندگي يك روزنامه نگار را در پيري تصوير مي كند شايد بهترين داستان اين مجموعه محسوب شود.روزنامه نگاري كه تصور مي كند همسرش به ا وخيانت كرده است و در پايان سر از آسايشگاه رواني در مي آورد.يا قصه معشوقه مردي متاهل متمول وبا نفوذي كه به خاطر بدبيني و نفرت و حس انتقام جويي در نهايت فقر مي ميرد.
هر كسي طبق سليقه خود كتابي را "بهترين كتاب دنيا" مي داند اما براي زناني كه در زندان سيبري دور از فرزندان و عزيزانشان حبس مي كشند بهترين كتاب دنيا را يك كتاب آشپزي مي دانند ميراثي كه براي بازماندگانشان به ارث مي گذارند.اين پنج داستان كوتاه روايت زندگي زناني با خصوصيات و خلق و خويي متفاوت است در حاليكه همه در جست و جوي حقيقت و معناي زندگي هستند.

خب اميدوارم از كتاب لذت ببرين ...

آه كه اين طور

2008-09-14T01:28:00.000-07:00

اين گزارشي ازشب اول كنسرت محسن نامجو است ...چقدر دلم مي خواد از اين كنسرتها اينجا داشته باشيم ... البته مسلما براي شنيدن همه ي آهنگهاي او نه فقط آلبوم ترنج !!! فعلا چاره اي نداريم جز اين كه اين جور مطلب ها رو بخونيم و آخرش بگيم

"آه كه اين طور "

اولین کنسرت محسن نامجو در ایالت متحده، شنبه شب گذشته شانزدهم شهریور در کاخ «هنرهای زیبا»ی شهر سانفرانسیسکو برگزار شد‌.
سازمان هنری «Beyond Persia» که از مدتی پیش اسپانسر و برگزار‌کننده چند برنامه و کنسرت برای هنرمندان جوان ایرانی بود بر‌پا‌کننده این کنسرت بود‌.
استقبال خوبی از کنسرت شده بود و نزدیک به ۱۰۰۰ نفر در سالن حضور داشتند و اکثر بلیت‌ها به فروش رفته بودند.
برنامه با تاخیر و پخش فیلم کوتاهی از زندگی و کارهای محسن نامجو شروع شد‌. سپس خود وی به صحنه آمد و دو ترانه نخستین خود «‌ترنج» و «آه که این‌طور» را به روش پلی‌بک (‌لب‌خوانی‌) اجرا کرد‌.
پس از آن برنامه خود را به تنهایی ادامه داد. باور آن سخت بود که نامجو در حضور این همه تماشاگر بتواند به تنهایی و به صورت سلو برنامه اجرا کند‌.
ولی او از پس این مهم بر‌آمد و بدون آن‌که صحبتی کند با مهارت برنامه را پیش برد و همه را محو هنرنمایی خود کرد‌.

تمام سازها و وسایل او در صحنه عبارت بودند از دو گیتار و دو سه‌تار. او کل برنامه را با این سازها به‌طرز اعجاب‌انگیزی ادامه داد.
تسلط او به سازهایش، بازی او با کلمات و شعرهایی که بسیاری از آن‌ها سروده خود اوست و حنجره‌ایی که هیچ محدودیتی برای هیچ صدایی ندارد و از گوشه‌ها و نغمه‌های موسیقی اصیل و نواهای محلی کردی و قشقایی گرفته تا گام‌های بلوز و راک و حتی اصوات و

صداهایی که در هیچ طبقه‌بندی جا ندارند، از کنسرت آن شب خاطره به‌ یادماندنی برای همه ساخت‌.

اگه خواستين كاملتر بخونين اينجا رو ببينين :‌http://radiozamaaneh.com/music/2008/09/post_226.html

طعم 18

2008-09-13T09:15:00.000-07:00

!من امروز 18 سالم تموم شد و ديگه رسما ميشه بهم گفت 18 ساله

امروز هر كي زنگ زده بود كه تولدم رو تبريك بگه بعد از اينكه مي گفت " خب ديگه 18 ساله شدي " ادامه اش مي پرسيد كه حالا ديگه آزاد شدي و مستقل شدي و از اين حرف ها

اين 18 يك عدد خاصي است ، انگار كاملا مساوي استقلال و آزاد بودن است ، حتي خودم هم قبلا وقتي كسي مي گفت فلاني 18 سالش است همه اش با خودم مي گفتم كه حتما الان كاملا آزاد است و هر كاري دلش مي خواد مي كنه ولي حالا كه خودم به اين سن رسيدم ميبينم انگار همچين تفاوتي هم با مثلا ديروزم يا پريروزم ندارم ...ممكنه از درونم اين احساس رو داشته باشم كه ديگه مستقل شدم ولي واقعيت يه چيز ديگه است ... اصلا مي شه گفت ربطي به اين چيزها نداره ، شايد يه موقع ديگه اي -كه ممكنه خيلي دور يا خيلي نزديك باشه-يه جاي ديگه اي يه اتفاقي باعث بشه اين احساس استقلال به واقعيت تبديل بشه ...

به هر حال نميشه اين قضيه رو انكار كرد كه تصور همه از 18 سالگي يه جورايي درسته و در واقع مي شه گفت الن من اختيارات و امتيازات جديدي دارم و فعلا هم تصميم دارم از اين ها تا جايي كه ميشه استفاده كنم ........................................................................................................................................................................................... نه مثل اينكه طعم خوبي داره اين 18 سالگي !

happy birthday to me !!!

2008-09-13T06:35:00.000-07:00

Happy Birthday To me !!!!

today's my birthday , the spacial day for me ! I hope I can enjoy the whole seconds of today !

I'm so happy now , cuz i feel this is the day for me and everything happen today is fine !

though , today some things may not be as i want - for example i won't have a birthday party today !- but i do my best to enjoy it ... (good for me ! i can have these good feelings the on my birthday party too !!!)

and at last I hope all of you have a good time in my birth day !

تولدم مبارك !!!

2008-09-13T06:04:00.000-07:00

سلام .

! تولدم مبارك !

خب امروز ديگه روز خودمه ! آره ديگه آدم هميشه روز تولدش احساس مي كنه كه اون روز واقعا انگار واسه اش ساخته شده حتي اگه هزار نفر ديگه هم اون روز متولد شده باشن ...

راستش صبح كه بيدار شدم هنوز حس تولدم نيومده بود ! ولي كم كم اين احساس خاص بودن اين روز شروع شد و خدا رو شكر هنوز تموم نشده ...آخه خيلي حس خاصيه ...همين كه فقط يك بار در سال بيشتر نيست كافيه كه براش سنگ تموم بزاري

حالا هم دارم از همه ي لحظه هايش استفاده مي كنم ... هرچند ممكنه امروز اتفاق هايي كه مي افته خيلي بر وفق مرادم نباشه - مثلا اين كه امروز من جشن تولد ندارم !!! _ اما همه ي سعيم اينه كه از همه چيز امروز لذت ببرم ... تازه به نفع من ، چون روزي كه قراره مراسم تولدم رو بر گزار كنيم مي تونم دوباره همه ي اين حس هاي خوب رو داشته باشم !!!

مشكلات جهاني شدن !!!

2008-09-12T11:10:00.000-07:00

واقعا كه !

اينو روزنامه حيات نو نوشته بود :

اکران فيلم سينمايى «درباره الي» ساخته اصغر فرهادى در‌هاله اى از ابهام فرو رفت.
اکران اين فيلم که براى پايان سال 87 قطعى شده بود؛ به دليل حضور گلشيفته فراهانى در اين فيلم به آينده نامشخصى موکول شده است.
شنيده‌هاى خبرنگار ما حاکى از آن است که معاونت سينمايى وزارت ارشاد در انتظار پخش فيلم مجموعه درو غ‌ها ساخته ريدلى اسکات است تا مشخص شود آيا گلشيفته فراهانى در اين فيلم موازين اسلامى‌را رعايت کرده است يا خير؟! لذا گمان مى‌رود براى ديدن اين فيلم بايد ابتدا مجموعه دروغ‌هاى ريدلى اسکات را به تماشا نشست زيرا مسئولان سينماى ايران هر تصميمى‌را درباره بازى گلشيفته فراهانى به اکران اين فيلم موکول دانسته اند.
«درباره الي» که هم اکنون مرحله تدوين را پشت سرمى‌گذارد؛ آخرين کار اصغر فرهادى است که در آن غير از گلشيفته فراهاني؛ ترانه عليدوستي، مانى حقيقي، شهاب حسيني، مريلا زارعي، رعنا آزادى ور، احمد مهرانفر، صابر ابر و پيمان معادى بازى مى‌کنند. فيلمبردارى اين فيلم که براساس فيلمنامه فرهادى ساخته شده است؛ از 7 ارديبهشت آغاز شد و قرار بود پس از پايان مراحل فنى و تدوين؛ در نيمه دوم سال جارى در سينماها نمايش داده شود. اين فيلم روايت زندگى چند خانواده است که براى گذراندن تعطيلاتى سه

روزه به شمال کشور سفر کرده اند.

اگه خواستين كاملشو اينجا بخونين :

http://hayateno.ws/Detail.aspx?cid=130960&catid=489

كلي دلم خوش بود كه كسي به اين جور پيشرفتها كاري نداره و به جاي اينكه طرف رو ممنوع التصوير كنن كلي تشويق ميشه ...اين چند وقت منتظر بودم خبر تشويقي چيزي بشنوم ، آخه كم نيست كه آدم با همچين كارگردان و بازيگرهاي عالي اي كار كنه ، حتي شده يك نقش كوچيك ...ولي فكر نمي كردم به جاي تشويق همچين چيزي ببينم !

آدم چي بگه ؟؟؟!!!

2008-09-12T10:05:00.000-07:00

اينو چند وقت پيش ديدم ..جالبه ....چرا ماها از اين كارا بلد نيستيم ؟ ...

ثبت نام

2008-09-12T06:22:00.000-07:00

همين چند دقيقه پيش براي دانشگاه تهران ثبت نام كردم ... آخه من امسال كنكور داده بودم و قبول شدم ، رتبه ام 497 بود ... حالا اينها بماند ... خلاصه تازه ثبت نام اينترنتي ام تموم شد ... چقدرم من از اين كارهاي اينترنتي ايران بدم مياد !!! هميشه تا آخرين لحظه احساس مي كنم به هيچ كدوم از كارهايي كه مي كنم اطمينان ندارم ... من اصلا با پيشرفت مشكلي ندارم اما اين جور اينترنتي بازي ها به درد جايي مي خوره كه همه چيزش حساب شده باشه و همه چيزش با اين تكنولو‍‍ژي ها سازگار باشه ... وقتي هنوز اكثر مردم با سرعت هاي 40-45 كيلوبايتي به اينترنت وصل ميشن ، وقتي هر لحظه ممكنه اينترنتشون قطع بشه ، وقتي هر لحظه ممكنه برقشون قطع بشه ، وقتي سايتها قدرت اينو ندارن كه به يك عده ي زياد در آن واحد جواب بدن ... به نظرم هر چيزي كه قرار باشه اين طوري ثبت بشه خيلي مسخره است ...

در هر صورت من فعلا مرحله ي اول ثبت نامم رو انجام دادم ... تا ببينم چي ميشه ...

همين ...تا بعد

سلام ! hi !

2008-09-11T11:27:00.000-07:00

سلام

من بعد ازمدتها دوباره تصميم گرفتم كه يك وبلاگ باز كنم

البته اين دفعه قرار نيست راجع به موضوع خاصي باشه فقط مي خوام هر چي دلم خواست بنويسم

راستي ممكنه هميشه فارسي ننويسم ، يك وقتايي شايد انگليسي يا حتي فينگليش بنويسم ! ديگه بستگي به موقعش داره

خب ديگه فعلا همين ... تا بعد

hi !

after such a not-too-long time I decided to open a new weblog

but this time it's not going to be a bout a special thing , I just wanna write everything i want !!!

I may not always write in English , I may write in Farsi or Finglish , it depends on the situation !

so , that's it for the first time ... see ya